Galápagos National Park, Nationaal park op Galápagos Eilanden, Ecuador

Het Galápagos Nationaal Park beslaat bijna de hele archipel, met 13 hoofdeilanden en talrijke kleinere eilandjes verspreid over meer dan 7.800 vierkante kilometer. Het landschap varieert van zwarte lavavelden en zandstranden tot groene hooglanden, waar verschillende klimaatzones elkaar ontmoeten in een klein gebied.

Ecuador richtte het beschermde gebied op in 1959, precies een eeuw nadat Charles Darwin zijn werk over evolutie publiceerde. Twee decennia later erkende UNESCO het wetenschappelijk belang van deze eilanden met de status van werelderfgoed.

De naam Galápagos komt van de reuzenschildpadden, wier zadelvormige schilden Spaanse zeelieden aan paardenzadels deden denken. Oorspronkelijk bestonden er vijftien schildpaddensoorten; menselijke predatie in de 18e eeuw door piraten en walvisvaarders leidde tot het uitsterven van drie soorten, en uitbarstingen van de vulkaan La Cumbre op Fernandina roeiden de soort van dat eiland op natuurlijke wijze uit. In 2015 identificeerden genetische studies een nieuwe soort, Chelonoidis donfaustoi.

Bezoekers hebben een transitkaart nodig en moeten bij aankomst een toegangstarief betalen. Directe vluchten vanaf het Ecuadoraanse vasteland bereiken de eilanden Baltra en San Cristóbal, vanwaar bootverbindingen naar de andere eilanden lopen.

Zeeleguanen leven alleen op deze eilanden en duiken de oceaan in om zich te voeden met algen. Dit vermogen maakt hen de enige hagedissen ter wereld die hun voedsel in de zee zoeken.