Galapagoseilanden

De Galapagoseilanden vormen een vulkanische archipel bestaande uit 13 grote eilanden, 6 kleinere landmassa's en talrijke rotsachtige uitsteeksels verspreid over 59.500 vierkante kilometer Pacifische wateren. De meeste rijzen direct uit de oceaan met grillige kustlijnen van zwart lavarotsen, terwijl sommige zachte stranden met fijn zand en rustige baaien bieden waar zeeleeuwen rusten.

Bisschop Tomás de Berlanga bereikte deze kusten in 1535 nadat hij van zijn koers was afgedreven vanuit Panama. Boekaniers vestigden later schuilplaatsen hier tijdens de 17e en 18e eeuw, waarbij ze Spaanse schepen overvielen die Peruaanse schatten vervoerden.

Het Charles Darwin Research Station op Santa Cruz voert dagelijks wetenschappelijke projecten en beschermingsmaatregelen uit voor inheemse dieren en planten in dit ecologisch belangrijke gebied. Bezoekers kunnen hier reuzenschildpadden observeren en meer leren over lopende inspanningen om lokale soorten te beschermen, die ter plaatse worden getoond.

Twee luchthavens bieden toegang: San Cristóbal en Seymour op Baltra Island, beide ontvangen dagelijkse vluchten vanaf het vasteland van Ecuador. Bezoekers moeten toegangsrechten voor het nationale park betalen en identificatiedocumenten tonen bij aankomst.

De enige pinguïnsoort die ten noorden van de evenaar leeft, bewoont deze wateren dankzij koude oceaanstromingen die voedselrijk Antarctisch water brengen dat het tropische klimaat matigt en divers zeeleven ondersteunt. Deze vogels zwemmen nabij kustlijnen, vooral langs de westelijke oevers van Isabela en Fernandina, waar het water het koudst blijft.