Hurvat Manot, Archeologische vindplaats in Noord-District, Israël.

Hurvat Manot is een versterkte suikerrietboerderij uit de kruisvaardertijd op een kleine heuvel 91 m boven zeeniveau, aan de zuidoever van de Nahal Kziv, ten oosten van weg 70 bij Nahariya. De muren zijn tot zeven meter hoog bewaard en het huidige bodemniveau ligt ongeveer drie meter boven het oorspronkelijke, bedekt door aardverschuivingen en slib. Een waterleiding vanaf de beek dreef een scheprad aan dat molenstenen liet draaien; de grote gewelfde kookhal meet 35 bij 8 meter.

In de Romeinse en Byzantijnse tijd lag op het naburige Hurvat Sogar een nederzetting, geïdentificeerd met Bivra uit de Jeruzalemse Talmoed; daar bleven gebouwen, een kerk, grotten en wijnpersen bewaard. De kruisvaarders bevolkten deze heuvel opnieuw in de 12e eeuw, toen het landgoed Manueth voor het eerst wordt vermeld. Na de inname van de vesting door Saladin in 1187 kwam ze terug aan de kruisvaarders, werd in 1212 aan de Tempeliers verkocht en in 1260 door de mammelukse sultan Baybars veroverd.

De naam Manueth duikt op in kruisvaardersoorkonden uit de tweede helft van de 12e eeuw, toen ridder Geoffroy le Tor het landgoed pachtte van de kerk San Salvatore op de berg Tabor en er suikerriet verbouwde. De in de gewelfde hal gekookte suiker werd in kleipotten gegoten en daarin naar Europa verscheept.

De plek ligt op een kleine heuvel van 91 m op de zuidoever van de Nahal Kziv, ten oosten van weg 70 bij Nahariya, waar de beek de heuvels van Galilea verlaat en naar de kustvlakte daalt. De heuvel is begroeid met natuurlijk struikgewas dat door KKL-JNF wordt onderhouden en dat veel van de vegetatie boven de resten weghaalde. Het huidige bodemniveau ligt ongeveer drie meter boven het oorspronkelijke, waardoor vooral muurtoppen en het waterkanaal te zien zijn.

Het complex bewaart alle fasen van de kruisvaarderssuikerproductie: een aquaduct vanaf de Nahal Kziv dreef een scheprad aan dat molenstenen voor het vermalen van riet bewoog, en het sap werd gekookt in een overwelfde hal van 35 bij 8 meter waarvan de noordmuur nog de stookopeningen toont. Het huidige grondniveau ligt ongeveer drie meter boven het oorspronkelijke, waardoor verdere delen van de installatie bedolven zijn.