Zografklooster, Orthodox klooster op de Berg Athos, Griekenland

Het Zografou-klooster is een Bulgaars-orthodox klooster tegen een beboste helling van de Berg Athos, negende in de Athonitische rangorde. De stenen vleugels uit de 18e en 19e eeuw omsluiten een binnenplaats; de zuidvleugel dateert mogelijk van het begin van de 18e eeuw, de oostvleugel van 1758. De hoofdkerk van Sint-Joris werd in 1801 gebouwd en in 1817 beschilderd. Een gesneden houten deur heeft een beschreven paneel boven de boog en een lantaarn aan een beugel.

Volgens de traditie in 919 gesticht door drie broers uit Ohrid, Aaron, Mozes en Johannes Selima, werd het klooster in 1276 verwoest toen 26 monniken in de toren werden verbrand omdat zij zich tegen de unie met Rome verzetten. Het werd in 1502 hersteld door de Moldavische woiwode Stefanus III de Grote, en vanaf 1521 was het stavropegisch, rechtstreeks onder het Patriarchaat van Constantinopel.

De naam van het klooster betekent „schilder”: het icoon van Sint-Joris zou vanzelf op een voorbereide plank zijn verschenen, en de stichters noemden de heilige hun schilder. Paisij van Hilendar voltooide hier in 1762 zijn Slavisch-Bulgaarse geschiedenis; het klooster bewaart het handgeschreven origineel.

Het klooster ligt 160 meter boven zeeniveau aan de zuidwestkust van de Berg Athos en is alleen te voet bereikbaar. De wandeling vanaf Karyes, het administratieve centrum, duurt ongeveer 3,5 uur door bergachtig terrein.

De oudste wonderdadige icoon van Sint-Joris staat bij de zuil van het rechterkoor in de hoofdkerk; twee andere iconen daar gelden eveneens als wonderdadig. Een ervan zou volgens de overlevering over zee uit Arabië zijn gekomen, de andere behoorde toe aan de Servische heerser Stefan Dušan, die haar na een visioen vond en meenam ten strijde.