Organo della basilica di San Pietro in Vaticano, Pijporgel in de Sint-Pietersbasiliek, Vaticaanstad
Het Tamburini pijporgel in de Sint-Pietersbasiliek beschikt over 76 registers verdeeld over vier manualen en een pedaal. Dit instrument neemt een aanzienlijke plaats in de interieurarchitectuur van de basiliek in en draagt aanzienlijk bij aan de akoestiek van deze enorme kerk.
Het eerste gedocumenteerde orgel in de oude basiliek verscheen in de 14e eeuw, met vier instrumenten geregistreerd in de 15e eeuw. Na de wederopbouw van de basiliek werd het orgel meerdere keren vernieuwd om aan veranderende liturgische behoeften tegemoet te komen.
De basiliek telt vijf pijporgels: het hoofdorgel van Tamburini achter de koorpijlers, twee tegenover elkaar in de Koorkapel (Morettini 1887, Tamburini 1974), het Morettini-orgel van 1914 in de Sacramentskapel en een verplaatsbaar Walcker-orgel dat Johannes Paulus II in 1985 kreeg. Frescobaldi werd in 1608 benoemd tot organist van de basiliek, toen er drie orgels stonden.
Het hoofdorgel staat in twee delen achter de koorpijlers, zodat het beter klinkt in het schip en het dwarsschip dan dicht bij de apsis. Een driemanualige radioconsole die Mascioni in 2002 leverde, maakt bespeling vanaf een andere plek in de basiliek mogelijk. De twee orgels van de koorkapel staan tegenover elkaar achter gelijke kasten.
In 1875 ontwierp Aristide Cavaillé-Coll een orgel met vijf manualen en 124 registers voor de oostwand, maar Pius IX antwoordde slechts „suspendimus organa nostra”. Een schaalmodel van 1:10 dat in 1887 aan Leo XIII werd getoond, ligt nog in een opslagruimte aan de voet van de koepel. Het plan van Charles Mutin uit 1910, 153 registers en 10.603 pijpen, bracht 60.000 frank op, later besteed aan de choervloer.
De community van nieuwsgierige reizigers
AroundUs brengt duizenden geselecteerde plaatsen, lokale tips en verborgen pareltjes samen, dagelijks verrijkt door meer dan 95.359 bijdragers wereldwijd.
