Santa Margherita Church, Religieus gebouw in Settimo Milanese, Italië.

De Santa Margherita-kerk is een bakstenen gebouw in neoromaanse stijl, herbouwd in 1890-1891 naar een ontwerp van ingenieur Luigi Bernasconi. De oostgerichte façade wordt verdeeld door vier pilasters, met een centraal portaal onder een mozaïeklunet en een kleine oculus in een blind roosvenster. Een achthoekige lantaarn verrijst boven de kruising, en de vierkante bakstenen klokkentoren met kegelvormige spits staat achter de drie apsissen.

Een kapel in Settimo wordt voor het eerst vermeld in 1153 en opnieuw in de 13e eeuw in het Liber Notitiae Sanctorum Mediolani, afhankelijk van de pieve van San Giovanni Battista di Cesano Boscone. In 1534 gerestaureerd en uitgebreid dank zij don Francesco Balbi, verkeerde de kerk in de jaren 1880 in vervallen staat: in 1885 gesloten, heropend na stutting van het dak, werd ze in neoromaanse stijl herbouwd naar een ontwerp van ingenieur Luigi Bernasconi, eerste steen in 1890, voltooid het jaar daarop, de klokkentoren in 1897.

Deze kerk is een verzamelplaats voor de plaatselijke gemeenschap, waar inwoners belangrijke momenten als huwelijken en doopvoeringen vieren. Het gebouw blijft een belangrijk centrum voor gedeelde religieuze praktijken.

De kerk is oostwaarts gericht: de bakstenen façade met het hoofdportaal ligt aan de oostzijde, terwijl de hoge vierkante klokkentoren achter de drie apsissen oprijst. Het interieur is door bundelpijlers in drie schepen verdeeld, met het verhoogde priesterkoor aan het einde. Het orgel, in 1911 gebouwd door de firma gebroeders Aletti uit Monza, staat op de tribune tegen de tegengevel.

De kerk is te zien in vier Italiaanse films: Oh Serafina! (1976) van Alberto Lattuada, Saxofone (1978) van Renato Pozzetto, Ho fatto Splash (1980) van Maurizio Nichetti en Lui è peggio di me (1985) van Enrico Oldoini. Het pijporgel op de tribune tegen de tegengevel werd in 1911 gebouwd door de gebroeders Aletti uit Monza en telt tien registers.