Manikarnika Ghat, Hindoe crematieghat in Varanasi, India

Manikarnika Ghat is een getrapte stenen kade van lichtbeige en verweerd grijs metselwerk die in brede terrassen uit de Ganges oprijst. Op de bovenste terrassen staan hoge oker- en terracottakleurige tempelgebouwen met gestapelde verdiepingen, boogvensters en koepel- en spitsvormige daken; het middelste heeft een donkere geribbelde koepel op een zuilenpaviljoen. Rechts staat een laag geel geschilderd paviljoen met rood dak, en houtblokken liggen opgestapeld op de treden.

Manikarnika Ghat was de eerste stenen ghat van Varanasi, in 1372 gebouwd door twee koningsbroers, zoals de oudste inscripties op de treden vermelden. Bajirao Peshwa betaalde in 1735 een herbouw, en Devi Ahilyabai Holkar steunde er nog een in 1791; zij financierde ook een tempel en het onvoltooide Zenana ghat, een badplaats voor vrouwen. Raja Sir Moti Chand voltooide in 1912 een volgende herbouw en verhoogde het platform boven het hoogwaterpeil.

Gelovigen beschouwen deze plek als een directe weg naar bevrijding van de kringloop van wedergeboorte, in het hindoeïsme moksha genoemd. Families uit heel India reizen hierheen om hun overledenen op deze heilige plaats te cremeren.

Crematies vinden dag en nacht plaats zonder onderbreking, zodat bezoekers op elk moment getuige kunnen zijn van ceremonies. Bezoekers moeten de privacy van rouwende families respecteren en beleefd om toestemming vragen voordat ze foto's maken.

Volgens de legende viel tijdens een ritueel bad een oorring van Shiva in de Manikarnika-waterput, waardoor de plek zijn naam kreeg. Het heilige vuur hier brandt naar verluidt al duizenden jaren ononderbroken, doorgegeven vanaf de eerste vlam die door Shiva zelf werd ontstoken.