Laura of Euthymius, Klooster in de Woestijn van Judea, Westelijke Jordaanoever, Palestina

De Laura van Euthymius is een ommuurde kloosterruïne van 65 bij 54 meter, met een drieschepige basiliek (13,8 bij 25,4 meter) in het zuidoosten die resten van een mozaïekvloer bewaart. In het midden ligt de crypte met het graf van Euthymius en zijn metgezellen, een overwelfde kamer van 4,7 bij 5,8 meter. Ongeveer 15 meter oostelijk van de muur staat een cisterne van 23 bij 12 bij 15 meter die 4.140 kubieke meter water bevatte.

Euthymius van Melitene stichtte de lavra in 428; na zijn dood in 473 werd ze omgevormd tot een klooster en Martyrius, patriarch van Jeruzalem, wijdde de kerk in op 7 mei 484. Na een aardbeving in 659 werd het complex herbouwd en het bleef bestaan tot 1187, toen de verovering door Saladin een einde maakte aan het kloosterleven. Rond 1289 liet Baibars de site ombouwen tot een karavanserai voor de pelgrims van Nabi Musa.

Het klooster weerspiegelt een vroege vorm van christelijk monastiek leven waarbij monniken aanvankelijk in geïsoleerde cellen leefden voordat zij zich later in gemeenschappelijke structuren samenbrachten. Deze verschuiving laat zien hoe religieuze gemeenschappen zich anders organiseerden naarmate hun praktijken evolueerden.

De site ligt in de industriële zone van Ma'ale Adummim, ongeveer 14 km ten oosten van Jeruzalem. Tot 2010 was het niet toegankelijk voor het publiek; toen ging het over naar de Israëlische Natuur- en Parkautoriteit. Bezoeken zijn alleen mogelijk voor groepen na voorafgaand overleg via het Museum van de Barmhartige Samaritaan.

Rond 1289 werd het klooster onder sultan Baibars omgebouwd tot een karavanserai genaamd Khan al-Ahmar, die onderdak bood aan moslimpelgrims op weg naar Nabi Musa. De naam betekent "Rode Karavanserai". De grote cisterne ten oosten van de muren, met een inhoud van 4.140 kubieke meter, werd eeuwen later herontdekt en was toen nog in gebruik bij een plaatselijke bedoeïenenstam.