Tomb of Nicanor, Oude grafgrot op de Berg Scopus, Jeruzalem, Israël

Het graf van Nicanor is een in de kalksteen van de Scopusberg uitgehouwen grafcomplex, in de Nationale Botanische Tuin van Israël op de campus van de Hebreeuwse Universiteit. Een rechthoekige uitgehouwen binnenplaats met zitbanken in de hoeken leidt naar een portiek waarvan de twee vierkante pijlers uit gehouwen blokken waren opgetrokken in plaats van uit het gesteente te zijn gehouwen. Vier grafzalen met loculi openen naar dit portiek, en een vijfde zaal opent afzonderlijk aan de oostzijde van de binnenplaats.

De grot werd midden 1e eeuw n.Chr. uitgehouwen, in de periode van de Tweede Tempel; plattegrond en vondsten bevestigen die datering. Byzantijns aardewerk op de bodem van de schachten in de binnenplaats en twee in de wand van de hoofdruimte gekraste kruisen wijzen op gebruik in de Byzantijnse tijd. In 1934 werd het stoffelijk overschot van Leon Pinsker in hal 2 herbegraven; Menachem Ussishkin, daar in 1941 begraven, was de laatste.

Nicanor kwam uit een welgestelde familie in Alexandrië en wordt in oude teksten genoemd omdat hij bronzen deuren aan de Tweede Tempel schonk. Zijn naam staat op inscripties die zijn status in de antieke Joodse gemeenschap aanduiden.

De grot ligt in de Nationale Botanische Tuin van Israël op de campus Mount Scopus van de Hebreeuwse Universiteit, dus de toegang volgt de opening van de tuin. De grafkamers zelf zijn afgesloten; te zien zijn de in de rots gehouwen rechthoekige binnenplaats met zitplaatsen in de hoeken en de vijf ingangen van de gevel. De binnenplaats is geplaveid met onregelmatige lichte stenen en heeft houten banken.

De plek werd toevalling in 1902 door een conciërge ontdekt en bevatte zeven ossuaria met tweetalige Hebreeuwse en Griekse inscripties. Deze vondsten onthullen de multiculturele aard van de antieke Joodse samenleving.