Old University Marburg, Neogotisch universiteitsgebouw in Marburg, Duitsland

De Oude Universiteit Marburg is een neogotisch gebouw van de Philipps-Universiteit, in twee fasen opgetrokken in 1873–1879 en 1887–1891 naar plannen van universiteitsbouwmeester Carl Schäfer. De gevels van witte Wehrdaer zandsteen worden geleed door puntgevels, maaswerkvensters en steunberen, met waterspuwers en beeldhouwwerk. De voormalige dominicanenkerk sluit er direct op aan; de sluitstenen van de gewelven dragen de wapens van Duitse universiteitssteden.

De Dominicanen ontvingen het terrein eind 13e eeuw en omstreeks 1320 was het koor van de kloosterkerk voltooid. Na de secularisatie van 1527 werd het klooster het hoofdgebouw van de nieuw opgerichte Philipps-Universiteit. Vanaf 1873 werden de kloostergebouwen gesloopt; de kerk en sacristie bleven bewaard en werden opgenomen in Carl Schäfers neogotische nieuwbouw, uitgevoerd in twee fasen in 1873–1879 en 1887–1891.

De Aula is 27 m lang, 14 m breed en 8,5 m hoog; het beschilderde, zelfdragende houten plafond is ontworpen door de Frankfurter architect Alexander Linnemann. Twee panelen in de noordelijke kruisgang tonen houtsneden en namen van hoogleraren die vóór 1653 aan de Philippina doceerden. Een hondenfiguur op het dak boven de vroegere latrine herinnert aan de dominicanen, de „Domini canes”.

Sinds de verbouwing van de jaren 1960 ligt de hoofdingang aan de hoger gelegen kant aan de Reitgasse; de oorspronkelijke ingang aan het Lahntor met zijn monumentale trap leidt nu naar de kruisgang. De kruisgang dient als centrale ontsluiting, van waaruit de Aula bereikbaar is. Eind jaren 1980 werd het plafond van de Aula met gelijmde balken versterkt en kreeg het een nieuwe klimaatregeling.

Een hondenfiguur op het dak boven het voormalige toiletgebouw in de noordwesthoek herinnert aan de dominicanen, met een woordspeling Domini canes genoemd, de „honden des Heren” die de hele wereld het Evangelie toeblaffen. De sluitstenen van de gewelven dragen de wapens van Duitse universiteitssteden.