Puka Puka, Koraalatol in Tuamotu, Frans-Polynesië

Puka-Puka is een elliptisch koraalatol in het noordoosten van de Tuamotu-archipel, ongeveer 6,3 km lang en 3,7 km breed, met circa 5 km2 landoppervlak. De kleine lagune van ongeveer 2 km2 is dichtgeslibd en heeft geen echte doorgang naar de oceaan. Het atol is de koraalgroei op de top van een onderzeese vulkaan die 41,5 tot 41,9 miljoen jaar geleden is ontstaan.

De expeditie van Magellaan zag Puka-Puka vermoedelijk in januari 1521 en bracht het als San Pablo in kaart, onder de Islas Infortunadas. Willem Schouten en Jacob Le Maire bereikten het atol op 10 april 1616 en noemden het Honden Eiland. Otto von Kotzebue meldde het in 1816 als Île Douteuse, later gebruikten FitzRoy en Wilkes de naam Dog Island. Rond 1850 werd het Frans.

De bewoners spreken Pukapukaans, een Marquesische taal die anders is dan andere dialecten in de Tuamotu-archipel. Deze taal vormt het dagelijks leven en bepaalt de lokale identiteit van de gemeenschap.

Puka-Puka heeft een landingsbaan van 950 meter, vernieuwd na de overstromingen van augustus 2011 om dit afgelegen atol bereikbaar te houden; jaarlijks zijn er ongeveer 100 vluchten en 1.200 passagiers, de helft in transit. De lagune heeft geen echte doorgang naar de oceaan, dus het atol is alleen per vliegtuig bereikbaar. Te One Mahina in het westen is de zetel van de gemeente.

Op 30 juli 1947 zagen Thor Heyerdahl en zijn zes bemanningsleden op het balsavlot Kon-Tiki Puka-Puka, hun eerste land na 97 dagen en ongeveer 6.700 km varen sinds het vertrek uit Callao, Peru.