Balamand Monastery, Orthodox klooster bij Tripoli, Libanon

Het Balamand Klooster is een orthodoxe monasterij op een plateau ten noorden van Tripoli, met stenen gebouwen rond centrale binnenplaatsen. De structuren tonen architectuur uit verschillende periodes en omringen ruimten waar religieus en academisch werk doorgang vindt.

Franse cisterciënzermonniken stichtten de abdij in 1157 in het kruisvaardersgraafschap Tripoli en bouwden haar tussen 1157 en 1169. Ze bleef cisterciënzer tot de mammelukse verovering van Tripoli in 1289, waarna de plek ongeveer drie eeuwen verlaten lag. In 1603 herstelde metropoliet Youwakim van Tripoli het klooster met steun van plaatselijke moslimautoriteiten, en tegen 1610 werd het als waqf opnieuw gesticht met een twaalftal monniken.

De naam komt van het Oudfranse Belmont, „mooie berg“, niet uit het Aramees. Het klooster is gewijd aan de Ontslaping van de Moeder Gods. De collectie Arabisch-christelijke handschriften geldt als een van de rijkste in haar soort, en in 1993 vond hier de zevende plenaire zitting plaats van de internationale theologische dialoog die de Balamand-overeenkomst opleverde.

Het terrein is overdag toegankelijk en bezoekers kunnen de gebouwen en binnenplaatsen verkennen, hoewel sommige gebieden gereserveerd kunnen zijn tijdens religieuze diensten. Het terrein ligt op een helling, dus verwacht trappen en onregelmatige paden.

De collectie Arabisch-christelijke handschriften van het klooster geldt als een van de rijkste in haar soort. In juni 1993 vond hier de zevende plenaire zitting plaats van de internationale commissie voor de theologische dialoog tussen orthodoxen en katholieken, waar de Overeenkomst van Balamand werd ondertekend.