Abbazia di Rambona, Abdij in Pollenza, Italië

De Abbazia di Rambona staat in de middenloop van de Potenza, in de buurtschap Rambona, gemeente Pollenza. Het recent geïdentificeerde Karolingische gebouw uit de 9e eeuw is een van de weinige overgebleven voorbeelden van Karolingische architectuur in Europa. De crypte, de drie apsissen en het priesterkoor komen voort uit een Romaanse uitbreiding uit de 11e-12e eeuw. Een 19e-eeuwse villa gebouwd voor graaf Antonelli-Incalzi omvat het middenschip, het hypogeum en de noordelijke kapel.

De Longobardische keizerin Ageltrude liet de abdij tussen 891 en 898 bouwen en gaf abt Olderico de opdracht; mogelijk verving ze een verwoest benedictijnenklooster uit de 7e–8e eeuw. Op de plek stond een heidens heiligdom van Bona Dea, verbonden met de bron van de Rio Acqua Salata. In 1443 plunderden en verbrandden troepen van Francesco Sforza haar, waarna een lange neergang volgde; in 1819 werd ze parochie.

De naam Rambona komt van Ara Bonae Deae, het altaar van de godin Bona, wier watercultus aan het klooster voorafging bij de samenvloeiing van de Rio Acqua Salata en de Potenza. In de crypte toont een centrale fresco de heilige Amico, de tweede abt, terwijl hij een wolf temt; pelgrims op de Via Lauretana baden hier om genezing van een hernia.

De romaanse crypte en het verbouwde priesterkoor blijven in gebruik voor de eredienst, terwijl de 19e-eeuwse villa van de graven Antonelli-Incalzi het middenschip, het hypogeum en de noordelijke kapel opslokte; de zuidelijke kapel werd canonica. Het is een werkende parochiekerk, geen museum: zoek de crypte en het priesterkoor op.

Het ivoren diptiek dat abt Olderico in de 9e eeuw liet maken, nu in de Vaticaanse Musea, toont de Romeinse wolvin met de tweeling onder het crucifix; dit motief komt verder alleen voor op een benen kistje in het British Museum. In het priesterkoor staat een gipsen kopie.