Monastero di Santa Chiara, Renaissanceklooster in Urbino, Italië.

Het Monastero di Santa Chiara is een renaissance klooster in het centrum van Urbino, in Midden-Italië, dat nu als onderwijsinstelling wordt gebruikt. Het gebouw heeft boogvensters, symmetrische binnenplaatsen en de evenwichtige verhoudingen die kenmerkend zijn voor die bouwperiode.

Rond 1420 verrees op deze plek een eerste gebouw als Conservatorium voor weduwen; in 1456 verleende paus Calixtus III het de Regel van de observantie van de heilige Clara op voorspraak van hertog Federico III da Montefeltro. In 1482 trok zijn dochter Elisabetta da Montefeltro zich hier terug na de dood van haar man Roberto Malatesta, legde haar geloften af en financierde een verbouwing naar ontwerp van Francesco di Giorgio Martini, die onvoltooid bleef. Vanaf 1538 werd de kerk het hertogelijk mausoleum van de Della Rovere, en rond 1620 liet Francesco Maria II haar tot een centraalbouw terugbrengen.

De clarissen vertrokken in 1863, toen na de Italiaanse eenwording kerkelijke goederen werden geconfisqueerd; meer dan honderd werken werden uit het klooster gehaald, waaronder het beroemde paneel Città ideale, dat de eerste kern van de Galleria nazionale delle Marche vormde. Sinds de jaren zeventig huist het ISIA, het hoger instituut voor artistieke industrieën, in het gebouw.

Omdat het gebouw nu als school wordt gebruikt, is toegang tot de meeste ruimtes alleen mogelijk na voorafgaande afspraak en staat het niet op elk moment open voor bezoekers. Een bezoek buiten de schoolperiode kan de kans vergroten om meer van het gebouw te zien.

Tijdens de vier jaar durende restauratie die op 22 september 2011 werd afgerond, werden de stoffelijke resten van de hertogen uit de huizen Montefeltro en Della Rovere van de crypte naar een kast van het ISIA-personeel overgebracht. Sinds 1538 diende de kerk als hertogelijk mausoleum, te beginnen met hertog Francesco Maria I Della Rovere en Eleonora Gonzaga.