Duomo di Urbino

De Kathedraal van Urbino is een neoclassicistisch gebouw opgesteld als een Latijns kruis met een centraal schip, zijbeuken en een koepel boven het dwarsschip. De structuur combineert traditionele kerkvormen met de schone, rechte lijnen van neoclassicistisch ontwerp.

Opgericht in 1021, werd deze structuur na een aardbeving in 1789 herbouwd en nam haar huidige vorm aan rond 1801 onder leiding van architect Giuseppe Valadier. De wederopbouw herstructureerde het gebouw volgens nieuwe architectuurprincipes van die tijd.

Het gebouw toont werken van bekende kunstenaars die de spirituele rol weerspiegelen in een stad bekend om haar artistieke tradities. De zichtbare kunstwerken in het interieur getuigen van de verbinding tussen geloof en creativiteit in de regio.

Het gebouw functioneert als een actieve plaats van aanbidding met regelmatige diensten, dus bezoekers moeten rekening houden met voortdurende religieuze activiteiten. Respect voor aanbiddingstijden helpt je de ruimte te ervaren zoals deze bedoeld is om te worden gebruikt.

De westkant van het gebouw toont vijf stenen figuren uitgehouwen uit Furlo-kalksteen, die deugden zoals geloof, hoop en liefde weergeven naast Sint-Augustinus en Sint-Johannes Chrysostomus. Deze sculpturen onderscheiden zich als een aparte artistieke element in vergelijking met het schone neoclassieke design van de rest.

Locatie: Urbino

Ontstaan: 1801

Architecten: Giuseppe Valadier

Architectuurstijl: Neoclassical architecture

GPS-coördinaten: 43.72500,12.63639

Laatste update: 9 december 2025 om 19:19