Dolmen di Albarosa, Bronstijd dolmen in Bisceglie, Italië.

De dolmen van Albarosa is een prehistorische grafkamer met een kalksteen blokkengang die zich over meerdere meters uitstrekt. Dwarstenen verdelen het interieur in aparte secties, waarbij de hele structuur ongeveer twee meter hoogte bereikt.

Het megaliet werd in 1909 ontdekt door archeoloog Francesco Samarelli, tegelijk met de nabije Dolmen della Chianca en Frisari. De opgravingen van Gervasio leverden scherven aardewerk, een kruik van ruw aardewerk, hutpleister en stenen werktuigen van een oudere neolithische nederzetting op. Tussen 1961 en 1965 dateerde Francesco Biancofiore de heuvel op het einde van de midden-bronstijd tot het begin van de late bronstijd, 14e-13e eeuw v.Chr., en stelde vast dat het graf was leeggeroofd. Francesca Radina van de archeologische dienst van Apulië leidde in 1987 herstelwerk aan de gang.

De naam Albarosa komt van de gelijknamige hoeve en het plateau bij de Lama di Santa Croce, grond van de familie Berarducci. Het graf werd gevonden in een grote steenhoop, de specchione di Albarosa, oorspronkelijk etwa 19 m lang, 16 m breed en 5 m hoog, later verkleind doordat stenen werden weggehaald voor naburige trulli. De opgravingen van Gervasio leverden scherven aardewerk, een kruik van ruw aardewerk, hutpleister en stenen werktuigen van een oudere neolithische nederzetting op.

De locatie ligt op een kunstmatige aardwal in plattelandsterrrein dat toegankelijk is via landwegen. Het is het best om het te bezoeken tijdens de coolere uren van de dag, omdat het gebied open is en weinig schaduw biedt.

Bij de ontdekking in 1909 lag het graf in een steenhoop die specchione di Albarosa heette, toen ongeveer 19 m lang, 16 m breed en 5 m hoog; later haalde men stenen weg voor naburige trulli, waardoor de elliptische plattegrond nu kleiner is.