Castello di Bisceglie, Hohenstaufen kasteel in Bisceglie, Italië

Castello di Bisceglie is een middeleeuwse vesting met drie behouden torens, de noordoostelijke verbonden met de 12de-eeuwse kerk San Giovanni in Castro. De constructie toont architectonische lagen uit verschillende perioden, met karakteristieke ramen en muren die vandaag nog zichtbaar zijn.

Het oudste bewaarde element is de Normandische maestra-toren, ongeveer 24 meter hoog, toegeschreven aan graaf Peter I rond 1060, hoewel sommige onderzoekers het ontstaan van het kasteel in de eerste helft van de 13de eeuw, in de Stauferperiode, plaatsen. Angevijns werk is aangetoond door het wapen van Karel I van Anjou boven de deur van de westtoren en een inscriptie op het spitsboogportaal van het palatium. De Aragonezen herbouwden de vestingwerken, waarna het complex zijn militaire functie verloor en voor graanmalen werd gebruikt voordat het onder particuliere eigenaren werd verdeeld.

De naam van het kasteel komt van de Normandische "maestra"-toren; de kleine kerk San Giovanni in Castro is ingebouwd in de noordoosthoek, met een eenvoudige gevel met top, een lunetportaal en één venster erboven. Vanaf het begin van de 20e eeuw huisvestte het complex werkplaatsen van houtbewerkers, de gabellieri-toren het plaatselijke douanekantoor en de noordelijke hoektoren een broodoven op de begane grond.

Het kasteel staat op een rotsbank bij het oude havengebied, op de hoek tussen de Corso Umberto I en de Via Porto, waar na de sloop eind achttiende eeuw gebouwen verrezen. De restauratiewerken die in 1982 begonnen, ontworpen door de Soprintendenza per i Beni Architettonici e Paesaggistici della Puglia, zijn meermaals onderbroken en duren nog voort, waardoor delen van het complex gesloten kunnen zijn. Let op de bewaard gebleven stenen consoles die ooit de weergangen langs de torens en de buitenmuur droegen.

Vanaf het begin van de twintigste eeuw huisvestte de noordelijke hoektoren een broodoven op de begane grond en woningen daarboven, terwijl in de centrale gabellieri-toren het plaatselijke douanekantoor zat. Ook werkplaatsen van houtbewerkers gebruikten delen van het complex, waaronder die van een meubelmaker tussen de Purgatoriumkerk en de aangrenzende begraafplaats.