San Pietro in Vinculis, Romaanse kerk in Pisa, Italië.

San Pietro in Vinculis is een kerk in Pisaanse romaanse stijl aan de Via Cavour, vanaf 1072 gebouwd en in 1118 gewijd. De gevel van verrucanosteem met steile top heeft drie portalen met daarboven tweelichtvensters, vijf blinde bogen in de onderste orde en drie daarboven, bekroond door een fronton met oculus. Binnen zijn drie schepen met apsis van acht traveeën op zeven zuilen met Romeins korinthische kapitelen, een cosmatenvloer en een crypte met kruisribgewelven.

Een kerk genaamd San Pietro ai Sette Pini stond op deze plek en is vanaf 763 vermeld; ze wordt tot 1005 genoemd. In 1018 bestond er een kerk met de huidige naam, en het huidige gebouw werd vanaf 1072 herbouwd door augustijner kanunniken en in 1118 ingewijd. Na de aardbeving van 1117 volgden verbouwingen, waaronder het onderste deel van de façade. In 1488 ging de kerk over naar olivetaanse benedictijnen.

De kerk wordt ook San Pierino genoemd en sinds 2019 worden er enkele missen in de Byzantijnse ritus van de Oekraïense Grieks-Katholieke Kerk gehouden, een oosters-katholieke kerk in gemeenschap met Rome. De naam in Vinculis verwijst naar de ketenen van Sint-Petrus.

De kerk staat aan de Via Cavour; de rechterzijde wordt bedekt door aangebouwde panden, terwijl de linkerzijde de pilasters, blinde bogen, oculi en ruiten van de façade herhaalt. De achterste klokkentoren was oorspronkelijk een wereldlijke toren uit het late 11e of de eerste helft van de 12e eeuw en behoudt zijn zeer smalle middeleeuwse openingen.

Tot 1406 bewaarde deze kerk de Pisaanse Pandecten, een fundamenteel juridisch manuscript met het Digesten van Justinianus. Dit waardevolle document werd later naar Florence verplaatst en werd een belangrijke referentie voor juristen over veel eeuwen heen.