Caesarea Philippi, Archeologische vindplaats op de Golanhoogten, Israël

Caesarea Philippi is een archeologische site in de Golanhoogten, Israël, verspreid over de zuidwestelijke flank van de berg Hermon. Een hoge kalkstenen wand toont talrijke nissen uitgehouwen in de rots die ooit religieuze beelden en wijdingsinscripties bevatten, terwijl verschillende fundamenten van oude gebouwen over het terrein verspreid liggen.

Na de verovering door Alexander de Grote in 332 voor Christus ontwikkelde de stad zich tot een Hellenistisch centrum met tempels gewijd aan de god Pan. Later werd de site onder Romeinse heerschappij uitgebreid door Herodes Philippus en hernoemd ter ere van de keizer, voordat Byzantijnse en islamitische periodes verdere veranderingen brachten.

De naam Caesarea Philippi eert zowel keizer Augustus als Herodes Philippus, de tetrarch die de nederzetting in 3 voor Christus uitbreidde. Bezoekers zien vandaag een grot die sinds de Hellenistische tijd als heilige plek werd vereerd, waar water uit een natuurlijke bron stroomt en aan oude rituele offers herinnert.

De ruïnes liggen op kale, zanderige grond aan de voet van de Hermon, met een gaashek en bomen achter de opgegraven blokken. De bron sijpelt nu uit de rotsbodem onder het natuurlijke terras in plaats van uit de kalksteengrot te stromen, waardoor de grond bij het water vochtig kan zijn. De paden zijn plaatselijk oneffen; stevige schoenen zijn nuttig.

Herodes Agrippa II liet hier een paleis bouwen en hernoemde de nederzetting in 61 na Christus Neronias ter ere van keizer Nero. De resten van dit paleis zijn nu zichtbaar tussen de andere ruïnes en tonen het politieke belang van de plaats tijdens dat tijdperk.