Labbacallee wedge tomb, Megalithisch grafmonument in Glanworth, Ierland.

Labbacallee is het grootste wedge tomb van Ierland: een galerij van ongeveer 7,75 m in een wigvormige cairn, bedekt door drie dekstenen, de grootste 3,8 m lang en tien ton zwaar. Een verticale steen verdeelt haar in een hoofdruimte van 6,2 m en een eindkamer van 0,9 m, aan de oostkant gesloten door vijf axiale stenen.

Het monument stamt uit de steentijd en werd onderzocht door archeologische opgravingen in 1934, wat bewijs onthulde van meerdere begravingen in de kamers. De gevonden overblijfselen gaan terug tot ongeveer 4000 jaar geleden en documenteren oude begrafenispraktijken in Ierland.

De Ierse naam Leaba Chaillí betekent 'bed van de heks', en volgens de folklore woonde hier een heks die met de Cailleach wordt geassocieerd. In een verhaal achtervolgde ze haar man Mogh Ruith tot aan de River Funshion en doodde hem met een rotsblok; ze zou in het graf begraven liggen. Een later verhaal vertelt dat vier mannen die naar een schat groeven op de vlucht sloegen voor Aibell, de dochter van de heks, die verscheen als een kat met vuur uit haar staart.

Labbacallee staat op landbouwgrond ongeveer 2 km ten zuidoosten van Glanworth en 8 km ten noordwesten van Fermoy, bereikbaar via kleine wegen; de verwijzing naar de R512 in de Duitse tekst is niet onderbouwd. Het monument is een National Monument in State Care (nr. 318): de stenen zijn vrij toegankelijk, maar de grond rond de kamer kan na regen modderig zijn.

De opgraving van 1934 vond de schedel van de vrouw rechtop in de hoofdkamer, geklemd tussen twee schedelfragmenten van een jongere, terwijl haar lichaam in de oostelijke kamer lag; een van haar beenbotten was misvormd.