Pavillon du Roi, Renaissance paviljoen in Sully Vleugel, Louvre Paleis, Frankrijk.

Het Pavillon du Roi is een torenachtige structuur aan het zuidelijke uiteinde van de Lescot-vleugel van het Louvre-paleis. De west- en zuidgevel hebben gebosseerde hoekstenen geïnspireerd op het Palazzo Farnese, en de boogvensters op de begane grond werden gekopieerd door latere Louvre-architecten. De bovenste verdieping werd in het begin van de 19e eeuw afgebroken.

Pierre Lescot ontwierp het Pavillon du Roi tijdens de verbouwing van het Louvre die Frans I begon en Hendrik II voortzette. De bouw duurde van 1553 tot 1556, en het hoge gebouw verving visueel de middeleeuwse Louvretoren die in 1528 was gesloopt. In 1672 vestigde Colbert er de Académie Française. Tussen 1806 en 1817 haalde Pierre Fontaine het gebouw leeg en liet de bovenverdiepingen slopen.

De naam „Pavillon du Roi” herinnert aan zijn rol als zinnebeeld van de monarchie, meer dan een eeuw lang. Op de begane grond vergaderde de Koninklijke Raad; in 1672 bracht Colbert er de Académie française onder. Op de eerste verdieping lag de chambre de parade, de chambre dorée, waar de koning ambassadeurs ontving.

Het paviljoen ligt aan het zuidelijke uiteinde van de Lescot-vleugel, in de Sully-vleugel van het Louvre. De zaal op de begane grond, nu gericht op de Venus van Milo, en de aangrenzende Corridor de Pan zijn met het museum geopend. De petit degré du Roi, een kleine wenteltrap tussen de verdiepingen, bestaat nog maar is niet toegankelijk voor publiek.

De Salle des Sept-Cheminées kreeg haar vaste decoratie pas in 1849-1851 onder architect Félix Duban, met stucsculpturen van Francisque Joseph Duret, waarvan de tere kleuren bij de schoonmaak van 2020-2021 tevoorschijn kwamen. De zaal verenigt de vroegere eerste en tweede verdieping, inclusief een nooit voltooide zuidelijke uitbreiding van 1668.