Aile Lescot

De Lescot-vleugel is een Renaissancesectie van het Louvre met twee hoofdverdiepingen en een zolderniveau, met een klassieke stenen gevel versierd met gedetailleerde gesneden reliëfs. De structuur verbindt meerdere tentoonstellingsruimtes, waardoor bezoekers door Franse kunstcollecties uit verschillende perioden kunnen navigeren.

Pierre Lescot ontwierp deze sectie tussen 1546 en 1551 voor koning Frans I en creëerde de eerste Renaissanceuitbreiding die de middeleeuwse vestingwerken van het Louvre verving. Deze transformatie markeerde het begin van de verschuiving van het paleis van een vesting naar een koninklijke residentie.

De Zaal der Cariatiden bevat vier monumentale stenen vrouwelijke figuren van Jean Goujon die een muziekgalerie ondersteunen, wat de vakmanschap van de Franse Renaissancebeeldhouwkunst toont. Deze beelden vertegenwoordigen de artistieke prestaties die gedurende deze creatieve periode in Frankrijk bloeiden.

De vleugel is gemakkelijk toegankelijk en sluit goed aan op andere delen van het museum, waardoor bezoekers verschillende collecties zonder veel omwegen kunnen verkennen. Het helpt om tijd te nemen om de ingewikkelde façadedetails van buiten en van binnenuit waar te nemen.

Dit is de oudste opzettelijk behouden bovengrondse sectie van het gehele Louvre-paleis, met een fascinerende mix van Italiaanse manieristische invloeden met Franse ontwerptraditities. De combinatie van geïmporteerde artistieke concepten en lokaal vakmanschap maakt deze structuur een zeldzaam bewijs van vroege culturele uitwisseling tussen Italië en Frankrijk.