Aile Lescot, Renaissancevleugel in het Louvre Paleis, Frankrijk

De Lescot-vleugel is een Renaissancesectie van het Louvre met twee hoofdverdiepingen en een zolderniveau, met een klassieke stenen gevel versierd met gedetailleerde gesneden reliëfs. De structuur verbindt meerdere tentoonstellingsruimtes, waardoor bezoekers door Franse kunstcollecties uit verschillende perioden kunnen navigeren.

Pierre Lescot kreeg van Frans I de leiding over de bouwwerken van het Louvre en ontwierp deze vleugel, gebouwd van 1546 tot 1551; Hendrik II bevestigde zijn rol na de dood van de koning. Lescot werkte door tot zijn dood in 1578 en voltooide ook het Pavillon du Roi en een deel van de zuidvleugel van de Cour Carrée. De vleugel verving de grote zaal van het middeleeuwse Louvre en de hoffaçade werd het voorbeeld van de Parijse renaissancestijl.

De Zaal der Cariatiden bevat vier monumentale stenen vrouwelijke figuren van Jean Goujon die een muziekgalerie ondersteunen, wat de vakmanschap van de Franse Renaissancebeeldhouwkunst toont. Deze beelden vertegenwoordigen de artistieke prestaties die gedurende deze creatieve periode in Frankrijk bloeiden.

De vleugel is gemakkelijk toegankelijk en sluit goed aan op andere delen van het museum, waardoor bezoekers verschillende collecties zonder veel omwegen kunnen verkennen. Het helpt om tijd te nemen om de ingewikkelde façadedetails van buiten en van binnenuit waar te nemen.

Het hellende dak boven de vleugel is een van de vroegste toepassingen van het profiel dat later de naam van François Mansart kreeg, wiens werk dit voorbeeld volgde. De oostgevel werd begin jaren 1980 gereinigd en vernieuwd en op 24 februari 1986 ingehuldigd door president François Mitterrand, samen met de rest van de Cour Carrée.