Grotte des Huguenots, Grotingang in Vallon-Pont-d'Arc, Frankrijk.

De Grotte des Huguenots opent zich in de Ardèche-kloof, ongeveer 1 km stroomopwaarts van de Pont d'Arc, op het grondgebied van Vallon-Pont-d'Arc. De ingang is een brede, gekartelde opening in een crèmekleurige rotswand, deels bedekt door klimop, met rechts een donkergrijze rotswand. Aan de voet staat een lage muur van onregelmatige lichte stenen met een dun metalen hekwerk. De grot heeft een hoogteverschil van 35 m bij een ganglengte van ongeveer 200 m.

Mensen hebben deze grot sinds de Steentijd bewoond, met archeologische vondsten die zich uitstrekken van het Opper-Paleolithicum tot de Bronstijd. Deze lagen van resten tonen aan dat de plaats herhaaldelijk door menselijke bezoekers werd bezocht gedurende duizenden jaren.

De grot ontleent zijn naam aan protestantse ceremonies die hier in 1890 plaatsvonden tijdens een regionaal synode. Deze religieuze geschiedenis blijft verbonden met hoe de plaats vandaag wordt begrepen.

De grot bereikt men vanuit de vallei van de Ardèche; vóór de aanleg van de weg van Vallon naar Chames kwam men er alleen per boot vanaf de rivier. Een tweede, smalle opening, het „trou du Guetteur”, kwam verder noordelijk in de helling uit. Bezoek is alleen voor groepen en op afspraak, geregeld door het CERP voor de gemeente Vallon-Pont-d'Arc.

In 1947 kocht Maurice Martin het perceel met de Grotte des Huguenots en de Grotte des Tunnels, richtte in de Grotte des Huguenots een keuken in en wilde die ombouwen tot eetzaal. De overstromingen van de Ardèche in 1958 hinderden de werken, maar het terras bij de porch was rond 1960 klaar. De dood van Martin in 1961 maakte een einde aan de horeca en de voedingshandel.