Gnomon of Saint-Sulpice, Astronomisch instrument in Saint-Sulpice kerk, Frankrijk

De gnomon van Saint-Sulpice is een astronomisch instrument dat het dwarsschip van de kerk overspant. Een in wit marmer gevatte messinglijn loopt van noord naar zuid over de vloer; zonlicht valt door een ronde opening in het zuidelijke glasraam op 25 meter hoogte en vormt een schijf die de lijn bij ware middag kruist. Aan het noordeinde staat een lichtstenen obelisk op een marmeren voet, die bij de winterzonnewende bijna bovenaan wordt verlicht.

Jean-Baptiste Languet de Gergy, pastoor van 1714 tot 1748, gaf opdracht tot de gnomon om de exacte astronomische tijd vast te stellen en de klokken op het juiste moment te luiden. De Engelse horlogemaker Henry Sully legde de meridiaanlijn in de vloer maar stierf in 1728 voordat het werk klaar was; de Sterrenwacht van Parijs voltooide het een jaar later. In 1742 hernam Languet de Gergy het project met Pierre Charles Le Monnier om de paasdatum vast te leggen, en vanaf 1744 gebruikte Le Monnier het om de schuinte van de ecliptica te bestuderen.

Het Latijnse opschrift op de sokkel van de obelisk, „Ad Certam Paschalis Æquinoctii Explorationem“, vermeldt het doel van het instrument: de exacte datum van het paasequinox en daarmee van Pasen bepalen. De meridiaanlijn is niet de Parijse Meridiaan van 1667, die enkele honderden meters oostelijker door het Observatorium van Parijs loopt.

De meridiaan loopt over de vloer van het dwarsschip: marmeren plaat aan het zuideinde, obelisk aan het noordeinde en een ronde opening op 25 meter hoogte in het zuidraam. Let op de kleine lichtschijf die bij ware middag de messinglijn kruist, het duidelijkst op zonnige dagen. Deze lijn is niet de Parijse meridiaan, die enkele honderden meters oostelijker ligt.

De obelisk aan het noordelijke uiteinde staat er alleen omdat het licht van de winterzonnewende anders ongeveer 20 meter voorbij de kerkmuur op de vloer zou vallen. De top wordt verlicht bij de laagste middagzon van 17°42′, terwijl de vierkante marmeren plaat aan het zuidelijke uiteinde de hoogte van de zomerzonnewende van 64°35′ markeert.