Saint-Sulpice Seminary, Katholiek seminarie aan Place Saint-Sulpice, Parijs, Frankrijk.

Het Saint-Sulpice Seminarie is een neoklassiek gebouw aan Place Saint-Sulpice in het 6e arrondissement van Parijs, bestaande uit vier onderling verbonden drielaagse structuren rond een centrale binnenplaats. Het complex werd ontworpen volgens Italiaanse paleisprincipes en voltooid in 1838.

Stadsarchitect Étienne-Hippolyte Godde ontwierp het gebouw voor de Maatschappij van de Priesters van Saint-Sulpice, met de bouw van 1820 tot 1838. Het seminarie sloot in 1906 na de Franse wet ter scheiding van Kerk en Staat, waarna het gebouw werd omgebouwd voor overheidsgebruik.

De Sociëteit van Priesters van Saint-Sulpice, op 3 april 1816 hersteld door Lodewijk XVIII, leidde dit seminarie tot december 1906. De naam komt van de parochie die Jean-Jacques Olier stichtte; zijn opleidingshuis in Vaugirard (1641) diende als model voor seminaries in Frankrijk. De Mariakapel met glas-in-loodramen en cassetteplafond staat haaks op de zuidvleugel en is nu een voor publiek gesloten administratieve ruimte.

Het gebouw staat direct op Place Saint-Sulpice, een druk plein in het 6e arrondissement met goed openbaarsvervoersacces. De buitenkant en binnenplaats zijn zichtbaar vanaf het plein, maar het interieur is niet opengesteld voor bezoekers omdat het als administratief kantoorgebouw functioneert.

Een aan de Maagd gewijde kapel met glas-in-loodramen en kassetteplafond staat haaks op het zuidelijke gebouw, tegenover de gevel aan het plein. Ze is nu een administratieve ruimte en niet toegankelijk. Het gebouw ving in 1910 slachtoffers van de overstroming op, later vluchtelingen en met verlof zijnde soldaten uit de Eerste Wereldoorlog, tot het in 1922 naar het ministerie van Financiën ging.