Église Saint-Cyprien de Saint-Cyprien, Romaanse kerk in Saint-Cyprien, Frankrijk.

De Église Saint-Cyprien is een stenen kerk waarvan de in 1862-1863 herbouwde westgevel drie hoge smalle spitsboogopeningen boven een rond roosvenster met licht stenen maaswerk heeft, en een spitsboogportaal met donkere houten deuren, geflankeerd door blinde spitsbogen. Binnen leidt een lang schip onder ribgewelven op spitsbogen naar een apsis met een verguld altaarstuk en een zonmotief, met houten banken en een donkere preekstoel links.

Volgens de legende vestigde rond 520 een kluizenaar genaamd Cyprien zich in een grot van Fages boven de Dordogne-vallei, en rond zijn graf verrees een klooster; van de gebouwen uit de 7e eeuw is niets over. De kerk werd in de 13e en 14e eeuw gebouwd. Hugenoten staken haar in 1585 in brand en goten kanonnen in het schip; vanaf 1685 liet prior Jacques Dunoyer schip en façade herbouwen. In 1841 en opnieuw in 1923 werd ze als monument historique geklasseerd.

De kerk draagt de naam van de heilige Cyprianus, de kluizenaar die zich rond 520 in een grot bij Fages boven de Dordognevallei zou hebben gevestigd en religieuzen aantrok, wier klooster rond zijn graf verrees. In het gebouw bewaard bleef de orgelkast uit de 17e eeuw, vermoedelijk van een atelier uit de school van Toulouse.

De klokkentoren, een oude wachttoren uit de 12e eeuw met muren van bijna 1,50 m dik en schietgaten, is te bezoeken tijdens de Journées du Patrimoine. De kerk staat in het dorp Saint-Cyprien in de Dordogne; de voormalige kloostergebouwen ernaast deden dienst als gasthuis, bibliotheek en buurthuis.

Het hart van Christophe de Beaumont, aartsbisschop van Parijs die door Lodewijk XV naar kasteel La Roque in Meyrals werd verbannen, werd geplaatst in de tweede pijler rechts van de ingang. Een relikwie die doorging voor een doorn uit de doornenkroon van Christus, in 1804 gebracht door een uit een Vlaams klooster verdreven non, werd in 1997 gestolen.