Viaduc de Longeray, Spoorwegbrug in Léaz en Clarafond-Arcine, Frankrijk

De Viaduc de Longeray is een spoorwegbrug in gewapend beton over de Rhône bij de uitgang van station Longeray-Léaz. Het vlakke brugdek draagt spoor en bovenleiding op slanke pijlers die naar boven toe smaller worden, met daartussen parabolische bogen; de drie middelste overspanningen hernemen de wijdten van 48, 58 en 69 m van de ijzeren brug van 1880. Het dek sluit oostelijk aan op het oude gemetselde viaduct met vijf bogen van 15 m en westelijk op een betonnen viaduct met drie bogen van 15 m.

Een eerste viaduct, het Viaduc du Credo, werd hier tussen 1875 en 1880 gebouwd naar plannen van de ingenieurs Moris en Ruelle voor het bedrijf Joret et Compagnie, met vier ijzeren vakwerkoverspanningen op drie gemetselde pijlers. Op 19 juni 1940 blies een Franse genie-eenheid een van de twee middelste pijlers op om de Duitse opmars te stuiten, waarna het dek instortte. De SNCF bouwde de brug vanaf 1941 opnieuw in gewapend beton; in 1943 reden er weer treinen.

De brug is genoemd naar de gehucht Longeray in de gemeente Léaz, waar de lijn van Bellegarde naar Annemasse aftakt van de as Lyon–Genève. Ze overspant de Rhône in het Défilé de l'Écluse, de kloof waar de rivier het Jura doorklieft. TER-treinen van Rhône-Alpes tussen Bellegarde-sur-Valserine en Évian-les-Bains rijden erover, en in het weekend een TGV Parijs Gare de Lyon – Évian-les-Bains.

Het viaduct overspant de Rhône in het Défilé de l'Écluse, tussen Léaz (Ain) en Clarafond-Arcine (Haute-Savoie), ongeveer 20 km ten zuidwesten van Genève. Het draagt de enkelsporige lijn van Longeray-Léaz naar Annemasse en Évian-les-Bains, bereden door TER-treinen van Rhône-Alpes en in het weekend door een TGV tussen Paris Gare de Lyon en Évian-les-Bains. Het bouwwerk bekijkt men van buitenaf; het dek is niet voor voetgangers toegankelijk.

De paraboolboog over de Rhône werd gestort op een houten bekisting van twee sikkelvormige helften, die eerst bijna verticaal bij de voet van de pijlers werden opgebouwd en daarna naar het midden van de boog werden neergelaten. Volgens de bronnen is deze methode hier waarschijnlijk voor het eerst toegepast en daarna veel besproken.