Archaeological Museum of Paros, Archeologisch museum in Parikia, Griekenland

Het Archeologisch Museum van Paros bestaat uit twee vleugels die in het zuiden en oosten een grote binnenplaats omsluiten, verbonden door een portiek waarvan de noordelijke helft in de jaren 1970 werd dichtgemaakt. Zaal A bevat archaïsche en klassieke beeldhouwwerken; zaal B aardewerk en kleine vondsten van het Neolithicum tot de Romeinse tijd. Op de binnenplaats staan grafstèles, marmeren urnen, sarcofagen en een Romeins mozaïek.

Het museum werd in 1960 opgericht om artefacten tentoon te stellen die jaren waren opgeslagen in het Klooster van Panagia Ekatontapiliani. In de loop van de tijd werd het uitgebreid om meer ontdekkingen van het oude eiland uit verschillende perioden te huisvesten.

De binnenplaats bevat zogenoemde „anthropomorfe“ of „Phoenician“ sarcofagen, uniek in Griekenland en uit de archaïsche periode; waarschijnlijk Grieks, maar een Fenicische werkplaats is niet uitgesloten, en ze getuigen van de banden tussen het eiland en het oude Nabije Oosten. Een stele met „ΟPOΣ ΠΟΛΕΩΣ“ markeerde in de 5e eeuw v.Chr. de antieke stadsgrens, vijf stelen met „ΟPOΣ XΩPIO IEPO - AΠΟΛΛΩΝΟΣ ΔΗΛΙΟΥ“ de grens van het heiligdom van de Delische Apollo.

Het museum ligt iets boven de haven, langs de voetgangersstraat die van de haven omhoog loopt; de bewust lage westmuur van de binnenplaats geeft zicht op Parikiá en de basiliek Panaghia Katapoliani. De twee vleugels zijn niet rechtstreeks verbonden maar via een portiek, waarvan de noordelijke helft in de jaren 1970 werd gesloten. De meeste bezoekers komen tussen mei en september.

Het museum bewaart de vondsten van Saliagos, de oudste neolithische vindplaats van de Cycladen, bewoond in het 5e en 4e millennium v.Chr. Daaronder is een klein kleifiguurtje van een zittende, gezette vrouw, een van de vroegst bekende Cycladische sculpturen. De rest komt vooral uit opgravingen op Paros en het naburige Antiparos, vaak in Parisch marmer.