Gradierwerk Bad Dürrenberg, Gradeerwerk in Bad Dürrenberg, Duitsland.

Het Gradierwerk Bad Dürrenberg is een houten graduatietoren in Bad Dürrenberg, Duitsland, gebouwd om pekel te concentreren door die door bossen sleedoornbranches te laten stromen. De structuur is meerdere meters hoog en heeft een aanzienlijke lengte, met een open houten raamwerk aan de zijkanten zodat de lucht vrij kan doorstromen. Het is de langste aaneengesloten graduatietoren van Duitsland, met 636 meter bewaard van de oorspronkelijke 1887 meter.

Johann Gottfried Borlach begon op 25 juni 1741 met geologisch onderzoek rond Dürrenberg, en op 3 mei 1744 met het afdiepen van de schacht. Na 19 jaar werk stootten de mijnwerkers op 15 september 1763 op 223 meter diepte op de gezochte pekel; vier dagen later begon de bouw van het eerste gradierwerk, en op 16 maart 1765 werden de eerste 100 centenaar (5000 kg) zout geproduceerd. Vanaf 1846 begon het medische gebruik, in 1963 eindigde de zoutproductie en in 1965 het kuurbedrijf.

Mensen komen langs de structuur wandelen niet alleen om ernaar te kijken, maar ook omdat de zoute lucht in de buurt duidelijk voelbaar is. De fijne nevel die ontstaat als pekel door het hout druppelt, is merkbaar op de huid.

De structuur staat in een open gebied in Bad Dürrenberg en is het hele jaar door te bezoeken, al geeft een wandeling erlangs op een winderige dag een beter idee van hoe het werkt. Een pad loopt langs de volledige lengte, zodat je de hele constructie gemakkelijk kunt bewandelen en het houten raamwerk van dichtbij kunt bekijken.

De sleedoornbranches binnenin de structuur zijn niet permanent en moeten na verloop van tijd worden vervangen, omdat de constante stroom pekel het hout geleidelijk aantast. Dit betekent dat het raamwerk dat je vandaag ziet niet het originele materiaal is, maar een regelmatig vernieuwd exemplaar.