Jacobsfriedhof Weimar, Begraafplaats in Weimar, Duitsland

Jacobsfriedhof is een historische begraafplaats in Weimar die zich rond de kerk van Jacobus uitstrekt met versierde grafstenen en monumenten in verschillende stijlen. Kronkelende paden leiden bezoekers door aangelegde ruimten, voorbij graven die in secties zijn gerangschikt en verschillende perioden weerspiegelen.

De eerste begrafenissen vonden al in de 12e eeuw plaats, waarmee het de oudste bewaarde begraafplaats van Weimar is. Van 1530 tot 1818 was het de enige begraafplaats van de stad; na de aanleg in 1818 van de nieuwe begraafplaats voor de Frauentor werden veel graven geëgaliseerd. Vanaf 1840 vonden er geen begrafenissen meer plaats en rond 1927 maakte de stad er een tuin van.

De naam Kassengewölbe komt van de Landeskasse, de staatskas die het gewelf vanaf 1742 bezat. Begravenen hier tussen 1755 en 1823 waren onder meer Luise von Göchhausen, hofdame van Anna Amalia, en de ouders van Charlotte von Stein. Omdat Schiller er in 1805 werd bijgezet, heet het mausoleum ook Schiller-Gruft.

Het terrein hoort bij de Klassik Stiftung Weimar en werd rond 1927 tot tuin omgevormd, zodat de paden nu tussen grasvelden en bewaarde graven door lopen. Het Kassengewölbe staat aan de zuidoostelijke rand van het terrein, bij de Jakobskirche; een van de stenen om naar te zoeken is het oudste met naam bekende graf, dat van Barbara Strigel, overleden in 1552.

De Kassengewölbe wordt vaak het Schiller-graf genoemd: Schillers resten werden er na zijn dood in 1805 bijgezet, in 1826 opgegraven en in 1827 overgebracht naar de Fürstengruft. Een DNA-analyse uit 2008 toonde aan dat de beenderen in die kist niet van hem waren; de kist staat sindsdien leeg naast die van Goethe.