Tuch und Technik Textilmuseum Neumünster, Textielmuseum in Neumünster, Duitsland.

Tuch und Technik Textilmuseum Neumünster huist in een speciaal daarvoor gebouwd pand aan het Kleinflecken in het centrum van Neumünster, geopend op 13 oktober 2007. De vaste tentoonstelling beslaat bijna 2.000 vierkante meter en toont meer dan 400 objecten, van geschoren en gewassen wol tot afgewerkt laken. Verschillende originele industriemachines zijn nog werkend en worden bij bijzondere gelegenheden in bedrijf gesteld.

Een in 1914 opgericht stedelijk museum kocht de particuliere verzameling van professor Max Kirmis, ongeveer 600 objecten waaronder pronkbanden, sieraad bij klederdracht, zilver en vondsten uit steen- en bronstijd, en was eerst ondergebracht in twee klaslokalen en de gangen van de school aan de Holstenstraße. Onder Karl Schlabow, in november 1926 tot directeur benoemd, kwamen historische weefgetouwen erbij en richtte het museum zich op textielarcheologie; ijzertijdkleding werd op gewichtsweefgetouwen nagemaakt. Bombardementen verwoestten in 1944 het gebouw en grote delen van de collectie; in 2007 heropende het museum aan het Kleinflecken.

De lakenmakers van Neumünster werkten in Volltuchfabriken, fabrieken waar elke stap, van geschoren en gewassen wol tot afgewerkt laken, onder één dak plaatsvond. Het museum houdt die herinnering levend via twee studentenverenigingen, de Technische Verbindung Lanificaria en de Burschenschaft Suebia, die verwijzen naar de in 1978 opgeheven textieltechnische school. De in 1957 opgerichte Förderverein Textilmuseum Neumünster breidde de collectie vooral in de jaren 1980 uit met talrijke textielmachines.

Het museum staat aan het Kleinflecken in het centrum van Neumünster, in een speciaal daarvoor gebouwd pand dat in 2007 opende. De tentoonstelling beslaat bijna 2.000 vierkante meter, dus trek tijd uit voor meer dan 400 objecten. De originele machines draaien alleen bij bepaalde gelegenheden; informeer vooraf als u ze wilt zien werken.

De textielarcheologische wortels van het museum gaan terug tot 1928, toen Karl Schlabow de ijzertijdtextielen uit de prehistorische collectie van Kiel moest bestuderen. In de museumwerkplaatsen werden bijna alle toen bekende ijzertijdkledingstukken draad voor draad op gewichtsweefgetouwen nagemaakt. Veel daarvan werd in 1944 bij bombardementen verwoest en later door Willi Schramm opnieuw geweven.