Danxia landform, Rood zandsteenreliëf in zuidoost-, zuidwest- en noordwest-China

De Danxia-landvorm is een reeks landschappen van rode lagen, van krijt-zandsteen en conglomeraten, die door breuken zijn opgeheven en tot steile rotswanden, geïsoleerde torens en bergkammen zijn geërodeerd. De gesteenten lijken op karst maar heten pseudo-karst; ondiepe, geïsoleerde grotten van verschillende grootte en vorm komen veel voor. Het typegebied is de Danxia-berg bij Shaoguan in Guangdong, waar het Danxiashan-geopark ongeveer 290 vierkante kilometer beken, bos en rotsformaties omvat.

In 1928 gaf de mineraloog Feng Jinglan de rode lagen bij de Danxia-bergen in het district Renhua (Guangdong) de naam danxia, ontleend aan een gedicht van Cao Pi. Chinese geologen zetten het onderzoek in de jaren 1920 en 1930 voort. In augustus 2010 werden zes gebieden, waaronder de Danxia-bergen, de Langshan, Taining en de Longhu, als China Danxia op de Werelderfgoedlijst geplaatst.

De naam danxia komt uit Cao Pi's gedicht "De hibiscusvijver" uit de 3e eeuw en betekent "vermilioenen zongloed". Feng Jinglan bedacht de term in 1928 na bestudering van de rode lagen bij de Danxia-berg bij Shaoguan in Guangdong. Nu duidt de naam roodlaagkliffen aan in 26 Chinese provincies en regio's, met 790 geregistreerde vindplaatsen per 31 januari 2008.

Toegang wordt geboden via gemarkeerde paden en uitkijkplatformen die via pendelbussen verbonden zijn en een gestructureerde route door het landschap bieden. Draag stevig schoeisel en bereid jezelf voor op oneffen grond, omdat de paden door heuvelachtig terrein met verschillende hoogteverschillen slingeren.

De naam danxia werd in 1928 bedacht door mineraloog Feng Jinglan, die hem ontleende aan het gedicht De hibiscusvijver van Cao Pi uit de 3e eeuw, waar hij de vermiljoenrode zonneglans aanduidt. De term werd voor het eerst gebruikt voor de berg Danxia bij Shaoguan in Guangdong, de typelocatie die Chinese geologen in de jaren 1920 en 1930 bestudeerden.