Manizales - Mariquita Cableway, Historische kabelbaan tussen Manizales en Mariquita, Colombia

Het kabelbaansysteem Manizales-Mariquita was een luchttransportsysteem dat zich uitstrekte over bergachtig terrein en nederzettingen op verschillende hoogtes in centraal Colombia verbond. De route liep door meerdere stations en steuntorens die waren ontworpen om het steile landschap te navigeren.

De verkenning van de lijn begon rond 1912 onder leiding van de in Nieuw-Zeeland geboren ingenieur James F. Lindsay, en de bouw begon in 1914, het jaar waarin de Eerste Wereldoorlog uitbrak. Het traject Mariquita–Soledad (nu Herveo) werd in maart 1914 geopend, maar de werkzaamheden werden tijdens de oorlog bijna volledig stilgelegd en in 1916 hervat. De volledige route bereikte op 22 januari 1922 het station La Camelia in Manizales, en de kabelbaan bleef in bedrijf tot 20 oktober 1967.

De kabelbaan verbond de koffieregio rond Manizales met de haven van Honda aan de Magdalena en verkortte een reis die ossen tien dagen kostten tot ongeveer tien uur. In 1920 telde Caldas 40 miljoen koffiebomen; in 1932 waren dat er 95 miljoen. De Torre de Herveo, een houten toren gebouwd nadat het stalen origineel op zee verloren ging, is tot nationaal monument verklaard en naar Manizales verplaatst.

Het systeem was uitgerust met meerdere motoren die het mogelijk maakten zowel goederen als passagiers door de bergachtige regio te vervoeren. De installatie bleef in bedrijf tot het midden van de twintigste eeuw en is vandaag niet meer actief in gebruik.

Toren nummer 20, de Torre de Herveo, stond in een laagte tussen twee heuvels en vereiste een speciaal in Engeland ontworpen hoge toren. Het schip dat hem vervoerde werd tot zinken gebracht door een Duitse onderzeeër, waarna lokale ingenieurs een kopie volledig uit hout bouwden. Later werd hij tot nationaal monument verklaard, gerestaureerd en naar Manizales verplaatst.