Gareloi Volcano, Actieve stratovulkaan op Gareloi Island, Aleoeten, Alaska, Verenigde Staten.

De Gareloi-vulkaan is een stratovulkaan die het grootste deel van Gareloi Island in de Aleoeten van Alaska vormt, ongeveer 2.026 km van Anchorage. De basis meet 10 bij 8 km en bevat twee kraters: de zuidelijke is 300 m breed met fumarolen, terwijl de noordelijke gesloten is. Twee kleine gletsjers strekken zich uit naar het noordwesten en zuidoosten.

De gedocumenteerde uitbarstingsgeschiedenis van Gareloi gaat minstens terug tot 1760, met minstens twaalf topuitbarstingen met een vulkanische-explosiviteitsindex van 1 tot 3, meestal een uitbarsting uit een centrale krater gevolgd door een explosieve fase. In april 1929 opende zich een spleet langs de zuidelijke top, waar dertien kraters ontstonden; die bracht vier lavastromen, andesitische tuf, vulkanisch glas en rode slakken voort, plus een lahar vanaf de top. Na 1929 volgde de eerst bevestigde uitbarsting op 8 augustus 1980, met as boven 10.668 m.

Gareloi Island is onbewoond en maakt deel uit van het Alaska Maritime National Wildlife Refuge, beheerd door de U.S. Fish and Wildlife Service. De naam van het eiland en de vulkaan werd in 1741 op kaarten gezet tijdens de expeditie van Vitus Bering, wiens schepen door een storm naar de Aleoeten werden gedreven. Voor het eiland zelf zijn geen nederzetting of lokale traditie bekend.

Een bezoek vereist het regelen van chartervluchten of bootrips vanuit nabijgelegen nederzettingen, omdat er geen regelmatig vervoer bestaat. De afgelegen ligging en wisselende weersomstandigheden vereisen voorbereiding en ervaring met geïsoleerde bestemmingen.

De twee gletsjers van Gareloi zijn klein en liggen op het noordwesten en zuidoosten van het eiland, maar het gesteente eronder bewaart sporen van een gletsjerterugtrekking die ongeveer 10.000 jaar geleden begon. Puin van aardverschuivingen op de noord- en oostflank en drie puinstromen voor de kust hielpen geologen het bouwwerk in het Pleistoceen te dateren.