Nazcalijnen, Geogliefen in de Nazcawoestijn, regio Ica, Peru

De Nazca-lijnen zijn een archeologische locatie in de woestijn van zuidelijk Peru met meer dan 800 rechte lijnen, geometrische patronen en figuratieve voorstellingen die zich uitstrekken over 450 vierkante kilometer. De figuren tonen dieren zoals walvissen, vogels en reptielen, samen met plantenmotieven en menselijke vormen, gecreëerd door het verwijderen van donkere oppervlaktestenen om de lichtere grond eronder bloot te leggen.

De Nasca-beschaving creëerde deze grondmarkeringen tussen 500 voor Christus en 500 na Christus in de pampa-regio ten zuiden van het huidige stadje Nazca. De Duitse wiskundige Maria Reiche documenteerde de structuren systematisch vanaf 1946 en pleitte voor hun behoud voordat UNESCO de locatie in 1994 tot Werelderfgoed verklaarde.

De naam komt van de Nazca-cultuur die de geogliefen trok; de site ligt op de Pampas de Jumana tussen Nazca en Palpa. Onderzoekers schrijven de tekeningen een religieuze betekenis toe, maar de interpretaties lopen uiteen. Sinds 1994 staan de lijnen en geogliefen op de UNESCO-Werelderfgoedlijst.

Vliegtuigtouren vanaf Maria Reiche Airport in Nazca stellen bezoekers in staat de formaties van bovenaf te observeren, terwijl de observatietoren langs de Panamerikaanse Snelweg een grondperspectief op enkele figuren biedt. Het droge seizoen van mei tot oktober biedt de beste kijkomstandigheden zonder atmosferische storing.

Japanse onderzoekers van de Yamagata Universiteit ontdekten tussen 2016 en 2019 168 nieuwe geogliefen met behulp van drones en machine learning-technologie, waarvan veel nauwelijks zichtbaar zijn vanaf de grond. Een geoglief toont een mensachtige figuur met een staf, pas in 2020 onthuld door erosie en gelegen op slechts enkele meters van een parkeerplaats.