Susa-jinja, Shinto-schrijn in Chida, Arida, Japan

Susa-jinja is een shinto-heiligdom op de zuidelijke helling van de Nakao-yama in Chida, Arida, met de voorzijde op het zuiden. De honden, in 1711 herbouwd onder Tokugawa Yoshimune, is een éénbeukige Kasuga-zukuri-constructie met hoekbalken en een koperen dak, aangewezen als cultureel erfgoed van de stad Arida. De honden sluit aan op een shukushinden en een haiden, waarvoor een suzu-mon-poort staat.

Volgens de in het Kii Zoku Fudoki aangehaalde overlevering van het heiligdom werd Susa-jinja gesticht in 713, toen de godheid van Yoshino in Yamato naar de top van de berg Nakao werd overgebracht. Op bevel van keizerin Genmei werd het later verplaatst naar de huidige, op het zuiden gerichte plek op de berghelling, zodat passerende schepen het niet meer konden zien. In 927 staat het in de Engishiki vermeld als Myojin Taisha van het district Nagusa, en in 1335 schonk Kusunoki Masashige er grond aan. Het heiligdom werd in 1579 verwoest tijdens de aanval van Hashiba Hideyoshi op Yuasa en na 1601 herbouwd met grond die Asano Yoshinaga schonk.

De naam Susa zou „man van Susa“ betekenen en van de plaatsnaam komen, niet rechtstreeks van Susanoo. Het schrijnfeest Chida Matsuri op 14 oktober omvat een leeuwendans met tengu en oni, een ruwe optocht waarbij de mikoshi op de grond wordt geworpen, en een ritueel op het strand Takada-no-hama waar zes zeebrasems worden geworpen en door vissers worden bemachtigd; wie er een vangt, krijgt een jaar goede vangst.

Het heiligdom ligt in een rustig, bosrijk gebied en is gemakkelijk bereikbaar vanuit nabijgelegen dorpen. Bezoekers kunnen het terrein te allen tijde vrijelijk verkennen, maar moeten hun gezicht en handen wassen bij het temizuya-bassin voordat ze de hoofdzaal binnengaan.

Het heiligdom bewaart een tachi uit 1721, gesmeed door Kagemasa, een zwaardsmid uit Inshū uit de Muromachi-periode, geschonken door Tokugawa Yoshimune vijftig jaar na de dood van zijn grootvader, de Kishū-heer Tokugawa Yorinori. Het blad meet 68,2 cm bij een kromming van 1,8 cm, en de schede draagt een ruitwapen in maki-e. In 1915 werd het tot Nationaal Schat verklaard.