Architectuur: beroemde gebouwen, moderne en historische constructies

Fallingwater House is een woongebouw dat in 1939 door Frank Lloyd Wright in Mill Run, Pennsylvania, is ontworpen. Het huis is gebouwd direct boven een waterval en toont een opvallende bouwwijze met horizontale betonplateaus die zich over de beek uitstrekken. Natuurlijke rotsformaties zijn geïntegreerd in de binnenruimten van het gebouw. Wright ontwierp het huis om harmonisch aan te sluiten op het omringende landschap. Het gebouw diende als weekendwoning voor de familie Kaufmann en vertegenwoordigt een belangrijk voorbeeld van organische architectuur uit de 20e eeuw. De bouwmethode documenteert nieuwe manieren waarop architecten gebouwen met hun natuurlijke omgeving kunnen verbinden.

Het Guggenheim Museum Bilbao opende in 1997 langs de Nervión en presenteert internationaal hedendaags kunstwerk in een titaniumgebouw. Architect Frank Gehry ontwierp de gebogen vormen die zich over meerdere niveaus uitstrekken. De verzameling bevat werken van kunstenaars uit de 20e en 21e eeuw, samen met wisselende tentoonstellingen.

Het Sydney Opera House is een centrum voor podiumkunsten gelegen op Bennelong Point in Sydney Harbour. Het gebouw is ontworpen door de Deense architect Jørn Utzon en kenmerkt zich door onderscheidende witte schelp-vormige dakdelen die een erkend symbool van Australië zijn geworden. Het complex werd voltooid in 1973 en herbergt meerdere zalen voor opera, ballet en hedendaagse voorstellingen. Dit centrum voor podiumkunsten toont innovatieve structurele oplossingen met zijn geometrische schelp-ontwerp en vertegenwoordigt een belangrijk werk van de moderne architectuur dat de manier waarop architecten gebouwdesign en engineering benaderen heeft beïnvloed.

Het Robie House in Chicago is ontworpen door Frank Lloyd Wright tussen 1909 en 1910 en toont meesterschap van de Prairie School-architectuur. Dit woonhuis heeft uitgesproken horizontale lijnen, daken die ver buiten de muren uitsteken, en een vloeiende verbinding tussen binnenruimtes en buitenruimtes. De constructie gebruikt Romeinse bakstenen, stalen balken en kunstglasvensters die natuurlijk licht in de open woongebieden brengen.

Het Flatiron Building staat in deze architectuurcollectie als een hoogtepunt in de ontwikkeling van moderne wolkenkrabbers in het begin van de 20e eeuw. Ontworpen door architect Daniel Burnham in 1902, toont dit gebouw staalframeconstructietechnieken die voor die tijd geavanceerd waren. De driehoekige vorm past op het wigvormige terrein waar de Fifth Avenue en Broadway samenkomen. De gevel combineert kalksteen en terracotta in de Beaux-Arts-stijl. Toen het voltooid was, behoorde het Flatiron Building tot de hoogste structuren van de stad en markeerde een belangrijke verschuiving in de manier waarop hoge gebouwen werden gebouwd.

Het Rietveld Schröder Huis werd in 1924 in Utrecht gebouwd en vertegenwoordigt een belangrijk werk van de Nederlandse De Stijl-beweging. Architect Gerrit Rietveld ontwierp dit woongebouw in nauwe samenwerking met zijn opdrachtgeefster Truus Schröder-Schräder. De gevel vertoont geometrische vormen met rechte hoeken, horizontale en verticale lijnen, en de drie primaire kleuren rood, geel en blauw, aangevuld met wit, grijs en zwart. De bovenverdieping heeft verplaatsbare wanden die flexibele ruimteverdeling mogelijk maken. Het gebouw staat sinds 2000 op de UNESCO werelderfgoedlijst.

Het Centre Pompidou in Parijs is een gebouw dat in 1977 werd geopend en zijn technische systemen direct op zijn buitenmuren toont. Gekleurde buizen in rood, blauw, geel en groen lopen langs de gevel en geven verschillende functies aan zoals verwarming, airconditioning, elektriciteit en water. Transparante roltrapppen op de hoofdgevel stellen bezoekers in staat om de historische wijk Marais te zien terwijl zij omhoog reizen. Binnen herbergt het gebouw een museum voor moderne kunst, een openbare bibliotheek en ruimtes voor tentoonstellingen van hedendaagse kunst.

La Muralla Roja is een wooncomplex in Valencia dat de architectonische vernieuwing van de jaren zeventig vertegenwoordigt. Voltooid in 1973 door Catalaanse architect Ricardo Bofill, voegt dit gebouw elementen van Arabische kasbahs samen met mediterraan ontwerp. De structuur toont gedurfde geometrische vormen in rode tinten, met onderling verbonden terrasniveaus die via trappen, bruggen en binnenplaatsen zijn verbonden. Blauwe en violette accenten verschijnen in de binnenruimtes, wat visuele contrasten creëert tegen de dominante rode kleur.

De Fondation Louis Vuitton toont hedendaagse kunst in een opvallend gebouw ontworpen door architect Frank Gehry. Geopend in 2014 in het Bois de Boulogne, maakt deze structuur gebruik van glas en staal om twaalf gebogen, zeilachtige panelen te vormen. Over vier niveaus presenteert het museum draaiende tentoonstellingen uit de LVMH Group-collectie evenals internationale bruiklenen van moderne en hedendaagse kunstenaars. Dit gebouw illustreert hoe hedendaagse architectuur nieuwe materialen en geometrische vormen gebruikt om functionele museumruimten te creëren.

Casa Milà is een woongebouw in de wijk Eixample in Barcelona, gebouwd tussen 1906 en 1912 naar ontwerpen van Antoni Gaudí. De golvende stenen gevel steunt op een innovatieve ijzeren skeletstructuur die dragende muren overbodig maakt. Het gebouw herbergt zes verdiepingen met appartementen, een zolderverdieping met kettingbogen en een dakterras met beeldhouwwerk-schoorstenen. De bovenste verdieping huisvest een museum dat Gaudí's architectonisch werk documenteert. De structuur werd in 1984 erkend als UNESCO-werelderfgoedlocatie.

De Sagrada Familia is een rooms-katholieke basiliek in Barcelona waarvan de constructie in 1882 begon. De Catalaanse architect Antoni Gaudí nam het project in 1883 over en wijdde de laatste 43 jaar van zijn leven aan dit werk. Deze kerk combineert gotische elementen met organische vormen geïnspireerd door de natuur. Gaudí creëerde een innovatief structureel systeem met hellende zuilen en hyperboloïde gewelven. Na zijn dood in 1926 hebben andere architecten de bouw voortgezet volgens zijn ontwerpen en modellen.

Het Bauhaus Dessau is een complex dat in 1926 werd voltooid en de principes van de moderne architectuur aantoont. Ontworpen door Walter Gropius, combineert dit gebouw onderwijsruimtes, werkplaatsen, een theater en studentenhuisvesting onder een dak. De gevel van glas en staal toont de functionele ontwerpbenadering van de Bauhaus-school. Het Bauhaus Dessau vertegenwoordigt een keerpunt in de architectuurgeschiedenis door leer-, productie- en woonruimtes in een enkele geintegreerde structuur te combineren.

De Hagia Sophia in Istanboel werd gebouwd in de 6e eeuw onder keizer Justinianus I als een Byzantijnse kathedraal en diende bijna duizend jaar lang als de voornaamste kerk van het Byzantijnse Rijk. Na de Ottomaanse verovering van Constantinopel in 1453 werd het gebouw omgebouwd tot moskee, met toevoeging van minaretten, een gebedsnis en Islamitische kalligrafie. De centrale koepel heeft een diameter van 31 meter en rijst 55 meter boven de grond uit, steunend op vier massieve pijlers die door pendentieven met elkaar verbonden zijn, een bouwwijze die voor zijn tijd vernieuwend was. Het interieur bevat Byzantijnse mozaïeken uit de 9e tot 12e eeuw die christelijke scènes afbeelden, naast Ottomaanse decoratieve elementen. Vandaag de dag functioneert de Hagia Sophia als zowel museum als moskee en documenteert de architecturale en religieuze geschiedenis van twee grote imperium.

Het Farnsworth House is een mijlpaal in de moderne architectuur, ontworpen door Ludwig Mies van der Rohe in 1951. Het gebouw rust op acht stalen kolommen die het ongeveer 1,6 meter boven de overstroomingsvlakte van de Fox River tillen. Het belangrijkste kenmerk is een rechthoekige stalen structuur volledig omgeven door vloer-tot-plafond glazen panelen, die uitzicht bieden op het rivierlandschap in alle richtingen. Het open binnenplan beslaat ongeveer 140 vierkante meter en belichaamt de ontwerpfilosofie van Mies van der Rohe van reductie tot essentiële elementen, waardoor het een belangrijk voorbeeld is van architectuurinnovatie in de 20e eeuw.

De Unité d'Habitation in Marseille is een residentieel gebouw dat in 1952 is voltooid volgens ontwerpen van Le Corbusier. De 18-verdiepingen tellende structuur bevat 337 appartementen en is gebouwd volgens de verhoudingen van het Modulor-systeem, een meetsysteem dat door de architect is ontwikkeld op basis van menselijke lichaamsdimensies en de gulden snede. Het gebouw staat op massieve steunpilaren en omvat winkels, een dakterras en gemeenschappelijke voorzieningen. Deze structuur vertegenwoordigt een belangrijk voorbeeld van brutalistische architectuur en modern twintigste-eeuws ontwerp.

Villa Tugendhat in Brno laat zien hoe architectuur zich in het moderne tijdperk ontwikkelde. Dit huis is in 1930 ontworpen door Ludwig Mies van der Rohe voor een getrouwd stel. De villa toont nieuwe bouwmethoden die mogelijk werden gemaakt door een stalen frame. Dit frame maakt interieurbomruimten zonder dragende muren mogelijk. In het hoofdwoningebied verbinden de ruimtes voor wonen, eten en werken zich in een open stroming. Een halfduorzichtige onyxwand verdeelt de ruimte zonder deze volledig af te sluiten. Beglazing van vloer tot plafond en schuifbare glazen wanden brengen de tuin direct het huis in.

De Eiffeltoren werd door Gustave Eiffel tussen 1887 en 1889 gebouwd als tijdelijke structuur voor de Wereldtentoonstelling. Deze ijzeren roostertoren reikt 324 meter hoog en vertegenwoordigt een wendelpunt in de bouwgeschiedenis. De toren toont hoe moderne staaltechnieken met kunstzinnig ontwerp werden gecombineerd in de late 19de eeuw. Wat begon als een omstreden bouwwerk werd een symbool van Parijs en veranderde hoe mensen dachten over architectonische mogelijkheden.

The Shard is een glazen wolkenkrabber in het centrum van Londen met een kenmerkende piramidachtige vorm. Dit gebouw, voltooid in 2012, toont hedendaagse architectuur en moderne bouwmethoden. De structuur bevat kantoren, restaurants, een hotel en een openbaar observatieplatform. The Shard vertegenwoordigt hoe hedendaagse architecten met glas en hoogte werken om steden vorm te geven en toont de ontwikkeling van gebouwontwerp in de 21e eeuw.

De Metropolitaanse Kathedraal van Brasília toont moderne architectonische innovatie in deze verzameling. Oscar Niemeyer ontwierp deze structuur tussen 1958 en 1970 met behulp van 16 gebogen betonnen kolommen die omhoog rijzen om een kroonvorm te vormen. Het hyperbolische gebouw bereikt een hoogte van 40 meter. Glaspanelen die tussen de kolommen zijn geplaatst, laten natuurlijk licht de binnenruimte vullen. Een ondergrondse ingang geleidt bezoekers door een donkere gang naar het verlichte middenbeuk.

Het Taj Mahal in Agra is een wit marmeren mausoleum gebouwd tussen 1632 en 1653 aan de zuidelijke oever van de rivier de Yamuna. De Mogol-keizer Shah Jahan liet dit monument bouwen ter herinnering aan zijn vrouw Mumtaz Mahal, die stierf tijdens de geboorte van hun veertiende kind. De structuur combineert Perzische, Indiase en islamitische architectuurelementen en omvat het belangrijkste graf, een moskee, een gastenverblijf en uitgebreide tuinen met waterpartijen en fonteinen. Binnen deze verzameling gebouwen uit verschillende perioden en continenten toont het Taj Mahal hoe religieuze structuren de technische en esthetische oplossingen van hun tijd weerspiegelen.

Marina Bay Sands bestaat uit drie torens van elk 55 verdiepingen, verbonden door een 340 meter lange platform die zich over hun toppen uitstrekt. Architect Moshe Safdie ontwierp dit geintegreerde complex, dat een overstroomend zwembad op het verhoogde platform bevat. De structuur herbergt hotel, casino, conferentiefaciliteiten, theaters en winkels. Het dakplatform steekt uit voorbij de torengrenzen en creert een van de meest herkenbare kenmerken van dit gebouw in Singapore.

De Gateway Arch is een 192 meter hoog monument van roestvrij staal dat zich aan de westelijke oever van de Mississippi in St. Louis verheft. Het werd tussen 1963 en 1965 gebouwd volgens ontwerpen van architect Eero Saarinen en herdenkt de rol van St. Louis als toegangspoort tot het Amerikaanse Westen tijdens de uitbreiding in de 19e eeuw. Bezoekers kunnen het observatieplatform aan de top van de boog bereiken met een intern tramwagensysteem. Het gebouw toont de toepassing van modernistische ontwerpprincipes op een monumentaal burgerwerk.

De Scheve Toren van Pisa is een vrijstaande marmeren klokkentoren die de kathedraal van Pisa begeleidt. Gebouwd vanaf de 12e eeuw, ontwikkelde deze toren zijn karakteristieke helling door uitdagingen in de ondergrond. Met acht verdiepingen en een binnentrappenhuis van 294 treden toont de toren hoe middeleeuwse bouwers met moeilijke bouwomstandigheden omgingen. De structuur exemplifieert de Romaanse architectuur en documenteert de ontwikkeling van bouwtechnieken in de Middeleeuwen.

De Petronas Towers in Kuala Lumpur tonen hoe moderne architectuur technische innovatie kan combineren met islamitische geometrische ontwerpprincipes. De twee identieke torens stijgen 452 meter omhoog en zijn verbonden door een brug op de middenetages. Elke toren heeft 88 verdiepingen gebouwd met gewapend beton en glas-staalbekleding, ontworpen met een achtpuntige sterplattegrond. Deze gebouwen demonstreren hoe hedendaagse architecten culturele elementen integreren in wolkenkrabberontwerp.

De Walt Disney Concert Hall toont moderne architectuur door zijn golvende buitenkant van roestvrij staal. Deze concertzaal is ontworpen door architect Frank Gehry en geopend in 2003. Het gebouw herbergt het Los Angeles Philharmonic Orchestra en toont de technische en esthetische oplossingen van het 21e-eeuwse concerthallenontwerp. De gebogen stalen gevel weerspiegelt zowel functioneel ontwerp als artistieke expressie.

Het Atomium werd in 1958 gebouwd voor de Wereldtentoonstelling in Brussel en stelt een vergrote ijzerkristalstructuur voor. Negen bollen vormen de hoofdstructuur en zijn verbonden door buizen met roltrap- en ascensorsystemen. Zes van de bollen zijn voor bezoekers toegankelijk en herbergen tentoonstellingsruimten waar je meer kunt leren over de geschiedenis en het ontwerp van het gebouw. Een restaurant bevindt zich in de hoogste bol, met uitzicht over de stad. De staalconstructie onderging een grote renovatie tussen 2004 en 2006, waarbij de oorspronkelijke aluminium panelen werden vervangen door roestvrijstaal om de constructie beter te beschermen en de levensduur te verlengen.

Casa Batlló is een woongebouw in het centrum van Barcelona dat Antoni Gaudí tussen 1904 en 1906 verbouwde. De golvende stenen gevel toont gekleurde keramische mozaieken en organische vormen in het hele interieur die Gaudí's modernistische stijl demonstreren. Het gebouw heeft gebogen muren, glas-in-loodvensters en een dak ontworpen om op de rug van een draak te lijken. De kamers bevatten handgemaakte details, houtwerk en innovatieve ventilatiesystemen. Vandaag functioneert het huis als museum, waardoor bezoekers Gaudí's architectonische visie kunnen ervaren.

Het Dansende Huis in Praag is een woongebouw dat in 1996 werd voltooid. De architecten Vlado Milunic en Frank Gehry ontworpen een gebouw met ongebruikelijke vormen die lijken te bewegen en te golven. De gebogen gevels en schuin staande muren creeren de indruk van twee dansers in beweging. Het gebouw zorgde voor discussie toen het werd gebouwd omdat zijn moderne stijl sterk contrasteerde met de historische architectuur eromheen. Vandaag is het een belangrijk voorbeeld van hedendaags ontwerp in Midden-Europa en laat zien hoe creatieve bouwvormen kunnen veranderen hoe mensen een straat en buurt ervaren.

Het De Young Museum in Golden Gate Park is een kunstmuseum dat oorspronkelijk in 1895 werd gebouwd en in 1989 werd verwoest door een aardbeving. Zwitserse architecten Herzog & de Meuron ontwierpen een nieuw gebouw dat in 2005 opende met een opvallende geboorde koperen gevel. Deze gevel ontwikkelt in de loop van de tijd een natuurlijke groene patina en voegt zich in het landschap van het park. Het museum toont ongeveer 27.000 kunstwerken, waaronder Amerikaanse kunst uit verschillende perioden en hedendaagse werken van over de hele wereld. Een observatietoren biedt uitzichten op San Francisco en de baai.

Het Barbican Estate is een wooncomplex van zichtbeton in het centrum van Londen, voltooid in 1982. Ontworpen door architecten Chamberlin, Powell en Bon, toont dit project brutalistische architectuurprincipes door zijn gedurfde geometrische vormen en het gebruik van ruw beton. Het complex herbergt woneenheden in torenblokken en rijhuizen verspreid over een groot terrein, verbonden door verhoogde voetgangerspassages. Het domein bevat ook het Barbican Centre, waar theater- en muziekvoorstellingen plaatsvinden, samen met tuinen en een kunstmatig meer. Gebouwd om door oorlog beschadigde gebieden te vervangen, stelde dit project nieuwe normen voor stedelijk woningontwerp in de naoorlogse periode.

Notre Dame du Haut in Ronchamp is een bedevaartkapel ontworpen door Le Corbusier en voltooid in 1955. Het is gebouwd op de fundamenten van een eerdere structuur die tijdens de Tweede Wereldoorlog werd verwoest. De kapel toont sculpturale betonvormen met gebogen muren en een naar boven gekromd dak. Onregelmatig geplaatste raamopeningen in de dikke muren creëren bijzondere lichteffecten binnenin. Dit gebouw behoort tot de belangrijkste werken van de moderne religieuze architectuur van de 20e eeuw.