Rockall, Granietrots in de Buiten-Hebriden, Verenigd Koninkrijk.

Rockall is een granieten rotseiland in de Noord-Atlantische Oceaan, 17,15 meter hoog, met een diameter aan de basis van 25 tot 31 meter en een oppervlakte van 784,3 vierkante meter. Het onderste deel is donker roodbruin, het middendeel is bedekt met groene vegetatie en witte plekken waar zeevogels neerstrijken, en de bovenste richels zijn bedekt met helderwit materiaal. De top is een scherpe, onregelmatige piek.

De Britse regering bezette de rots in 1955 en bevestigde een koperen plaquette op de top om de claim te markeren. Later werd de plek onderwerp van internationale geschillen over visserijrechten en maritieme zones in de Noord-Atlantische Oceaan.

De herkomst van de naam is onzeker: mogelijk komt hij van het Oudnoordse *rok, 'schuimende zee', en kollr, 'kale kop', of van het Gaelische Sgeir Rocail, 'scheer van het gebrul'. In de Schots-Gaelische folklore is Rocabarraigh een mythische rots die drie keer moet verschijnen; de laatste verschijning luidt het einde van de wereld in. Volgens legenden beschreef de Ierse monnik Brendan de Zeevaarder Rockall in de zesde eeuw.

Elk bezoek vereist speciaal uitgeruste schepen die sterke stromingen en onvoorspelbaar weer aankunnen. Landingen zijn alleen mogelijk bij kalme zee en blijven zelfs dan riskant vanwege het steile, gladde oppervlak van de rots.

Activisten van Greenpeace bouwden in 1997 een klein platform op de top en bleven 42 dagen om te protesteren tegen olieboringen. Tijdens die tijd verklaarden ze de rots tot onafhankelijke micronatie genaamd Waveland met een eigen grondwet.