Baalbek Stones

De Baalbek-stenen zijn meerdere enorme kalksteenblokken die in een steengroeve in Baalbek, Libanon, zijn achtergebleven en nooit uit hun oorspronkelijke bedding zijn getild. Het langste blok strekt zich uit over ongeveer 20 meter en weegt meer dan 1000 ton, waarbij het oppervlak nog steeds de sporen van Romeinse snijgereedschappen toont.

Romeinse ingenieurs begonnen het blok te hakken voor de tempel van Heliopolis maar staakten het werk en lieten de steen achter in de steengroeve op ongeveer 900 meter van de bouwplaats. Archeologen denken dat scheuren in het gesteente of logistieke moeilijkheden de bouwers ertoe brachten de poging op te geven.

De bewoners van de omgeving noemen het blok naar een verhaal waarin een vrouw haar kennis over het verplaatsen van de steen aanbood in ruil voor voedsel tot de geboorte van haar kind. Dit verhaal is van generatie op generatie doorgegeven en bepaalt vandaag nog steeds hoe bezoekers de plek ervaren.

De steengroeve ligt open en is vrij toegankelijk, waardoor bezoekers de blokken op elk moment van dichtbij kunnen bekijken. Bezoekers moeten stevig schoeisel dragen, omdat de grond oneffen is en soms bedekt met losse stenen.

Studies tonen aan dat de Romeinen de blokken bewerkten met bronzen gereedschap, dat ondanks de zachtheid precieze sneden in het harde kalksteen mogelijk maakte. Deze techniek vereiste voortdurend herslijpen van de messen en een enorme investering in arbeidskracht en tijd.