Baalbek Stones, Romeinse monoliet in Baalbek, Libanon.

De Baalbek-stenen zijn meerdere enorme kalksteenblokken die in een steengroeve in Baalbek, Libanon, zijn achtergebleven en nooit uit hun oorspronkelijke bedding zijn getild. Het langste blok strekt zich uit over ongeveer 20 meter en weegt meer dan 1000 ton, waarbij het oppervlak nog steeds de sporen van Romeinse snijgereedschappen toont.

Romeinse ingenieurs begonnen het blok te hakken voor de tempel van Heliopolis maar staakten het werk en lieten de steen achter in de steengroeve op ongeveer 900 meter van de bouwplaats. Archeologen denken dat scheuren in het gesteente of logistieke moeilijkheden de bouwers ertoe brachten de poging op te geven.

De naam „Steen van de zwangere vrouw“ (Arabisch Ḥajar el-Ḥible) kent meerdere verklaringen: een vrouw die zei het blok te kunnen verplaatsen als men haar tot de bevalling voedde, zwangere djinns die het moesten houwen, of het geloof dat aanraking de vruchtbaarheid verhoogt. De eerdere Arabische naam was Ḥajar el-Qibla, „steen van het zuiden“.

De steengroeve ligt open en is vrij toegankelijk, waardoor bezoekers de blokken op elk moment van dichtbij kunnen bekijken. Bezoekers moeten stevig schoeisel dragen, omdat de grond oneffen is en soms bedekt met losse stenen.

De Zuidsteen werd in de jaren 1990 in dezelfde groeve herontdekt, nadat de ligging in vergetelheid was geraakt; sommige bronnen verwarren de naam zelfs met die van de Steen van de zwangere vrouw. Met ongeveer 1.242 ton overtreft hij die, en de in 2014 door het Duitse Archeologische Instituut gevonden Vergeten Steen is nog groter.