Brug zonder terugkeer, Internationale wegbrug in de Gedemilitariseerde Zone Korea, Noord-Korea-Zuid-Korea grens

Deze overgang kruist de militaire demarcatielijn binnen het gezamenlijke veiligheidsgebied en verbindt Noord-Korea met Zuid-Korea. De brug ligt aan de grens tussen beide landen en diende vroeger voor uitwisselingen over de wapenstilstandslijn heen.

De brug diende na het Koreaanse staakt-het-vuren van 1953 voor gevangenenuitwisselingen. Bij Operatie Big Switch keerden 13.444 UNC-gevangenen terug tegen 89.493 Noord-Koreaanse en Chinese gevangenen; bij Operatie Little Switch waren al 605 zieke of gewonde UNC-gevangenen geruild tegen 6.030 Noord-Koreanen. De laatste uitwisseling was de bemanning van de USS Pueblo op 23 december 1968. Na het bijlincident van augustus 1976 bouwde Noord-Korea de "72-uursbrug" en raakte deze brug buiten gebruik.

De naam komt van het ultimatum aan krijgsgevangenen die na het staakt-het-vuren van 1953 naar de brug werden gebracht voor repatriëring: zij konden in het land van gevangenschap blijven of naar hun thuisland oversteken, maar eenmaal overgestoken mochten zij nooit terugkeren. Oorspronkelijk heette de brug Sachon-brug (Sachongyo).

De overgang is al tientallen jaren onbegaanbaar en kan alleen van een afstand worden gezien tijdens begeleide rondleidingen door het gezamenlijke veiligheidsgebied. Bezoekers kunnen de afgesloten zone niet naderen, omdat bewakers de omgeving voortdurend in de gaten houden.

Amerikaanse soldaten houden af en toe promotie- en heraanwervingsceremonies op het midden van deze brug, staande tussen beide Koreaanse staten. Deze rituelen vinden plaats op een van de weinige plekken op aarde waar twee landen die technisch gezien nog in oorlog zijn zo dicht bij elkaar komen.