Mount Meakan, Actieve stratovulkaan in Akan Nationaal Park, Hokkaido, Japan

De Meakan is een vulkaan in het Akan National Park in Hokkaido, bestaande uit verschillende overlappende kegels die een hoogte bereiken net onder de 1500 meter. Het topgebied toont verschillende kraterstructuren en hellingen die overgaan van dichte vegetatie naar meer open rotsachtige zones.

De vulkanische activiteit van de Meakan begon ongeveer 13.000 jaar geleden, met pyroclastische stromen in drie fasen met tussenpozen van 3.000 tot 4.000 jaar. De lavakegels van Nisiyama, Kitayama en Ponmachineshiri ontstonden ongeveer 3.000 tot 7.000 jaar geleden, de Akan Fuji ongeveer 1.000 tot 2.500 jaar geleden uit basaltlava en uitgeworpen materiaal. De gedocumenteerde uitbarstingen, meest freatische explosies bij de kraters Ponmachineshiri en Naka-Machineshiri, omvatten kleine gebeurtenissen in 1954-1961, 1988, 1998 en 2006.

De Ainu noemden de berg Matineshiri, „vrouwenberg“, en de Oakan aan de overkant van het Akan-meer Pinneshiri, „mannenberg“. Een legende maakt hen tot een paar: de god Nitnekamui doorboorde Meakan met een speer nadat Oakan een bijvrouw had genomen; de krater is de wond, waar nog steeds stoom uit komt. Twee alpiene planten, Meakan-kinbai en Meakan-fusuma, zijn naar de berg vernoemd.

Drie gemarkeerde paden leiden naar de top: vanaf de camping van Onneto (ongeveer 4,2 km), vanaf Meakan Onsen/Nonaka Onsen (ongeveer 3,3 km) en vanaf de westkant van het kuuroord aan het Akan-meer via de bosweg Furebetsu (ongeveer 6,0 km, de langste). De berg is een permanent bewaakte vulkaan van het Japanse meteorologische agentschap, met sinds december 2006 waarschuwingsniveaus voor uitbarstingen; controleer het actuele niveau voor vertrek.

Twee alpiene planten dragen de naam van deze berg: Meakan-kinbai en Meakan-fusuma werden hier voor het eerst gevonden en groeien nog talrijk op de hellingen, zonder er endemisch te zijn. Boven 1.200 m bestaat de bodem vooral uit vulkanisch grind met verspreide plantengroepen. De komakusa, de koningin van de alpiene bloemen genoemd, groeide langs het pad maar werd grotendeels door verzamelaars uitgegraven.