Kanagawa

Deze bestuurlijke eenheid strekt zich uit langs de Pacifische kust tussen de baai van Tokio en de baai van Sagami, en combineert dichtbebouwde kuststeden met bergachtig terrein in het westelijke binnenland. Het landschap verschuift van vlakke kustgebieden met industriële havens naar beboste heuvels en vulkanische bergketens die tot het Fuji-Hakone-Izu Nationaal Park behoren.

Het gebied kreeg bekendheid toen buitenlandse schepen aankwamen en Japan zijn havens openstelde voor internationale handel, waardoor de regio veranderde in een brug tussen traditie en modernisering. Eerder diende Kamakura als zetel van een shogunaat, en het politieke gewicht ervan vormt het gebied nog steeds.

Langs de kust en in oudere wijken komen bezoekers tempels, heiligdommen en tuinen tegen die nog steeds deel uitmaken van het dagelijks leven, vooral tijdens festivals en seizoensgebonden vieringen het hele jaar door. In de moderne havenzones vermengen internationale invloeden zich met lokale gewoonten, waardoor een levendige sfeer ontstaat op markten, in restaurants en bij gemeenschappelijke bijeenkomsten.

Treinen en bussen verbinden kuststeden met elkaar en met het naburige Tokio, waardoor reizigers gemakkelijk kunnen bewegen tussen stedelijke centra en landelijke gebieden. Veel locaties liggen dicht bij treinstations, wat helpt bij oriëntatie en verplaatsing zonder auto.

De vulkanische bodem in de berggebieden voedt hete bronnen die al eeuwenlang worden gebruikt en nu toegankelijk zijn in veel kuuroorden. Sommige van deze thermale zones liggen direct naast meren die ontstonden door vulkanische uitbarstingen in het verre verleden.