Tell el-Hammam, Archeologische vindplaats van een oude stad in Jordanië

Tell el-Hammam is een antieke stad en archeologische vindplaats in Jordanië met restanten van bewoningen die zich over meerdere millennia uitstrekken. De uitgegraven structuren, artefacten en lagen tonen hoe gemeenschappen leefden en zich ontwikkelden door verschillende historische periodes heen.

De bewoning begon in het late Chalcolithicum (4e millennium v.Chr.); in de vroege bronstijd werden de boven- en benedenstad met muren omgeven. In de midden-bronstijd bereikte de plek met grote vestingwerken haar grootste omvang en werd rond 1550 v.Chr. verlaten, toen alleen Hazor en Askelon in Kanaän groter waren. Vanaf de late ijzertijd tot in hellenistische en Romeinse tijd werd ze weer bewoond, binnen het gebied van Livias.

De site bevindt zich in een natuurlijke omgeving en vereist stevig schoeisel en veel water, vooral in warm weer. Bezoekers moeten zich tijd geven om de uitgegraven gebieden en het omringende terrein te verkennen, waarbij de vroege morgen- of late namiddaguurtjes het meest aangenaam zijn.

De Arabische naam van de tell betekent „heuvel van de warme baden“, naar een Romeins badcomplex dat Claude Reignier Conder in de 19e eeuw en Père Mallon in 1932 beschreven; beiden zagen resten die nu verdwenen zijn. In 2011 vonden opgravers een kleine Byzantijnse badinstallatie van 5 bij 2 meter.