Saint Nicholas church, Laatgotische parochiekerk in Merano, Italië

De Sint-Nicolaaskerk is een laatgotische hallenkerk aan de Pfarrplatz in de oude stad van Merano, met drie even hoge schepen op ronde pijlers en een veelhoekig koor. De westgevel heeft een driehoekige top met pinakels, een rozet en een spitsboogportaal; aan de zuidkant van het koor staat de 78 meter hoge toren.

Rond 1266 wordt hier voor het eerst een kerk vermeld, gewijd aan de heilige Nicolaas en aan Petrus Martelaar, kort daarvoor heilig verklaard. In 1302 bevorderde de bisschop van Chur, Sigfrid, de uitbreiding; het gotische koor werd in 1367 ingewijd, gebouwd door steenhouwers uit Rottweil. Stefan Tobler uit Burghausen overwelfde na 1438 het schip en de voltooide kerk werd op 10 november 1465 ingewijd. Merano werd pas in 1657 een zelfstandige parochie.

Het interieur toont houten beelden van heiligen en historische schilderijen met scènes uit het leven van Jezus, wat de lokale religieuze toewijding door de eeuwen heen weerspiegelt. Deze kunstwerken geven bezoekers inzicht in de spirituele tradities die de gemeenschap hebben gevormd.

De hoofdingang is het gotische zuidportaal aan de arcaden, niet de westgevel aan het plein. In de doorgang onder de toren zijn veertiende-eeuwse gewelven en fresco's van meester Wenceslas te zien. Sinds begin 2026 staat de 78 meter hoge toren in de steigers voor scheurherstel, waardoor wijzerplaat en koepel schuilgaan.

Tot 1848 lag de stedelijke begraafplaats van Merano rond de kerk; daarna werd ze verplaatst naar achter de Heilige Geestkerk. Aan de muren resten ongeveer 80 grafstenen, waaronder die van de beeldhouwersfamilies Pendl en Wasmann. Een ervan is van Anna von Paravicini, die op haar achttiende trouwde met de tweeëntachtigjarige Bernardin von Paravicini; hij werd 104 en ze kregen zeven kinderen.