Saint Barbara chapel, Gotische kapel in Merano, Italië

De Sint-Barbarakapel is een tweelaags achthoekig gotisch gebouw van ruw gehouwen grijze en beige stenen, bekroond door een piramidevormig dak van roodbruine pannen en een kleine klokkentoren. De bovenkapel, bereikbaar via een spitsboogportaal, heeft een sterribgewelf met een sluitsteen waarop Sint-Barbara is afgebeeld. Binnen staan drie altaren: een barok Immaculata-altaar uit 1769, een gesneden houten altaarstuk uit Zuid-Nedersaksen dat in 1911 werd gekocht, en een barok Sint-Barbara-altaar. Naast het zuidportaal is een fresco van Sint-Christoffel geschilderd.

Op deze plek stond een aan de heilige Michaël gewijd knekelhuis voordat in 1422 de bouw van de huidige tweelaagse gotische kapel begon; omstreeks 1440 werd het gewelf aangebracht en in 1450 vond de inwijding plaats, waarbij Hans von Burghausen als architect wordt verondersteld. Tot 1848 diende zij als begraafkapel van de oude stedelijke begraafplaats van Meran, en in 1983 werd het interieur gerestaureerd.

De patroonheiligen van de kapel waren Michaël, Barbara en Sebastiaan. Het rechter barokaltaar, besteld door het kuipersgilde, toont Barbara die de afgodendienst weigert, geschilderd door Matthias Pußjäger, met latere zijfiguren van Gregor Schwenzengast uit Latsch.

De kapel ligt direct achter de Sint-Nikolauskerk in Merano en is gemakkelijk te voet bereikbaar vanuit het centrum. Als religieuze ruimte vraagt het om stil gedrag en respectvolle omgang van alle bezoekers.

De kelder van de kapel was ooit een ossuarium met menselijke resten voordat begravingen elders plaatsvonden. Dit ondergrondse verleden wordt door bezoekers vandaag de dag vaak over het hoofd gezien.