Tomba di Giulietta, Sarcofaag in San Francesco al Corso complex, Verona, Italië

De Tomba di Giulietta is een rechthoekige stenen sarcofaag met een ondiep binnenbekken, laag op de grond in de crypte van het voormalige klooster San Francesco al Corso. De rand en zijkanten bestaan uit onregelmatige blokken in lichtbeige, crème en roestbruin; binnenin liggen witte bloemen met groene stelen. De sarcofaag dateert uit de 13e-14e eeuw en is van rood marmer.

De sarcofaag werd voor het eerst met Julia verbonden in de novelle van Luigi da Porto uit 1524; de bedevaart nam zo toe dat de broeders hem in 1548 omvormden tot waterreservoir. In 1868 werd hij van de tuin naar de muur van de oude kerk verplaatst, onder een arcadenportiek, en in 1898 omringd met fragmenten van antieke grafstenen en zuilen. Na George Cukors film uit 1936 kwam hij in de crypte van de kerk te staan.

De naam komt uit Luigi da Porto's novelle van 1524, die Julia's graf voor het eerst in het kapucijnenklooster plaatste; al snel kwamen pelgrims naar de naamloze sarcofaag. In 1548 maakten de broeders hem tot waterreservoir om die bezoeken te stoppen. Sinds 2000 vindt in de kloostergang het zomerfestival Opera in Love plaats, dat Shakespeare's woorden met Verdi, Puccini en Mozart verbindt.

De sarcofaag staat in de crypte van het voormalige klooster San Francesco al Corso, nu Museo degli affreschi „G.B. Cavalcaselle“; in de kloostergang vindt in de zomer op maandag het festival Opera in Love plaats. De steen ligt laag, zodat men in het ondiepe bassin kijkt, waar vaak bloemen worden gelegd.

In 1548 maakten de kerkelijke autoriteiten de sarcofaag tot waterreservoir om pelgrims te stoppen; Girolamo dalla Corte zag hem in 1550 bij de put van de broeders. Later werden stukken afgebroken voor sieraden, onder meer door Marie-Louise van Oostenrijk. Dickens kreeg hem als waterkuip te zien, door een vrouw "La tomba di Giulietta la sfortunata" genoemd.