Palazzo Sanvitale, Neoklassiek paleis in het centrum van Parma, Italië

Palazzo Sanvitale is een neoklassiek paleis aan de Piazzale Sanvitale in Parma, gebouwd rond een grote vierkante binnenplaats, met nog twee binnenplaatsen aan de achterzijde. De lange gevel is in drie delen verdeeld; het middendeel heeft schijnbaar rustiek werk, Ionische pilasters en een balustrade met beelden. Een schaartrap uit 1787 met Dorische zuilen leidt naar de piano nobile.

Het oorspronkelijke paleis werd in de eerste helft van de 16de eeuw gebouwd voor de familie Lalatta en besloeg de oostelijke helft van het huidige gebouw, met de gevel aan de Strada Cairoli. Het ging over naar de Prati en de Cesi, en in 1639 naar de Sanvitale door het huwelijk van Luigi Sanvitale met Lucrezia Cesi. In de tweede helft van de 18de eeuw verbouwde Angelo Rasori het met hulp van Domenico Cossetti: nieuwe noordgevel en een nieuwe vleugel met vestibule en eretrap, ingewijd op 8 juli 1787 voor het huwelijk van Stefano Sanvitale en Luigia Gonzaga.

Het paleis herbergt twee musea met werken van een Parmaanse schilder uit de 20ste eeuw en hedendaagse collecties. Bezoekers kunnen de artistieke ontwikkeling in de tentoonstellingszalen volgen.

Het paleis is gemakkelijk bereikbaar in het centrum van Parma met regelmatige openingstijden en geleide rondleidingen beschikbaar in de museumruimtes. Plan voldoende tijd in om alle tentoonstellingsgebieden en binnenplaatsgedeelten te verkennen.

In de Sala del Bertoja, rond 1564 gedecoreerd, schilderde Jacopo Bertoja in het midden van het plafond Apollo en de musicerende Muzen, binnen een geschilderd hangend wandtapijt. Langs een gang op de begane grond bewaren lunetten fresco's uit het einde van de 16de eeuw in de trant van Cesare Baglioni: opzij geschoven gordijnen, landschappen, fruitfestoenen en putti.