Diocesan Museum of Salerno, Religieus kunstmuseum in historisch centrum, Salerno, Italië

Het Diocesaan Museum van Salerno is gevestigd in het voormalige aartsbisschoppelijke seminariepaleis ten noorden van de kathedraal, waarvan de gevel en de verhoogde tweede verdieping teruggaan op de werken van aartsbisschop Lupoli in 1832. Het gebouw huisvestte eerder de laatste zetel van de medische school van Salerno, opgeheven in 1811. Sinds 1990 delen museum, bibliotheek en diocesaan archief de gerestaureerde vertrekken en tonen Zuid-Italiaanse kunst van de middeleeuwen tot de 18de eeuw.

Het seminariegebouw werd gesticht door aartsbisschop Gaspare Cervantes na het Concilie van Trente, op 15 juli 1563, ten noorden van de kathedraal, en werd in 1832 verbouwd door aartsbisschop Lupoli, die een verdieping toevoegde en de gevel vernieuwde. Het museum werd in 1935 opgericht door monseigneur Arturo Capone om werken te tonen die verborgen waren in de sacristie en de schatkapel van de kathedraal, en verhuisde in 1990 naar het voormalige seminarie. Het heropende definitief in 2012.

Het museum draagt de naam van San Matteo, de patroonheilige van Salerno; de ivoren reeks wordt voor het eerst vermeld tijdens een pastoraal bezoek in 1575, toen de tabletten in de laden van de schatkamer van de kathedraal lagen. In de 18e eeuw dienden enkele als paliotto voor het nieuwe altaar. Tussen de 19e eeuw en de laatste oorlog werden verschillende kostbare panelen opgeëist door verzamelaars of bezettingslegers; ze bevinden zich nu in Londen, New York, Parijs (Louvre) en Boedapest.

Het museum huist in het voormalige aartsbisschoppelijke seminarie ten noorden van de kathedraal van Salerno, samen met de diocesane bibliotheek en het archief. Het gebouw werd na de aardbeving van 1980 gerestaureerd; het museum heropende definitief in 2012. Zoek in de eerste zaal de ivoren plaatjes die in een pastoraal bezoek van 1575 worden vermeld.

De ivoren reeks in de eerste zaal wordt voor het eerst vermeld in een pastoraal bezoek van 1575: sommige tabletten lagen in laden van de Schatkapel, andere vormden een cona. Tussen de 19e eeuw en de laatste oorlog werden enkele van de kostbaarste panelen weggehaald door verzamelaars of bezettingslegers; vandaag zijn ze verdeeld over Londen, New York, Parijs (Louvre) en Boedapest.