Monte Sibilla, Bergtop in de provincie Ascoli Piceno, Italië

De Monte Sibilla is een kalksteentop van 2.175 meter in de Sibillini-bergen, op de grens van de gemeenten Montemonaco en Montefortino in het Nationaal Park Monti Sibillini. De top wordt omringd door steile roze rots die een muurachtige "kroon" vormt, en op de berg ligt de berghut Rifugio Sibilla. Bij de top, op 2.173 meter, opent zich de Grotta della Sibilla.

De berg was de plaats van een heidense cultus van Cybele, de grote moeder der goden, die zich in de tijd van Claudius verspreidde. Met het christendom nam de cultus van de Sibille de plaats in van die van Cybele; in de 14e eeuw werd zij geïdentificeerd als de Sibille van Cumae, later als de Apennijnse Sibille. In mei 1420 beklom Antoine de la Sale de top vanuit Montemonaco en beschreef de Sibille-grot in Le Paradis de la Reine Sibylle.

De naam komt van de Sibille, in de 14e eeuw vereenzelvigd met de Sibille van Cumae en volgens recenter onderzoek met de Apennijnse Sibille, die niet voorkomt in de lijst van elf van Varro. De grot bij de top, op 2.173 m, was de plaats van de heidense cultus van Cybele, de Grote Moeder der goden, die zich in de tijd van Claudius verspreidde; met het christendom nam de cultus van de Sibille haar plaats in. De legende werd verbreid door Il Guerrin Meschino van Andrea da Barberino en bewerkt door Richard Wagner in Tannhäuser.

Het bereiken van de top vereist een goed fitnessniveau en gemak met hoogte, omdat de route vanaf Refugio Sibilla steile secties met aan de rots bevestigde kettingen omvat. Het pad is gewoonlijk sneeuwvrij en het meest toegankelijk van laat voorjaar tot vroeg najaar.

Antoine de la Sale beklom de Monte Sibilla in mei 1420 vanuit Montemonaco en maakte een plattegrond van de Sibillagrot, die nu in de Bibliothèque nationale in Parijs wordt bewaard. Hij beschreef een ruime holte omringd door in de rots uitgehouwen zitbanken, de "intalieux tout entour". De grotmond ligt op 2.173 m, net onder de top van 2.175 m.