Monte Ragola, Bergtop in Emilia-Romagna, Italië

Monte Ragola is een gedrongen massief met trapeziumvorm, opgebouwd uit serpentijnachtige ofiolietgesteenten, op de waterscheiding tussen de dalen van de Nure en de Ceno, op de grens van de provincies Piacenza en Parma. De kale flanken worden onderbroken door rotswanden, en het topgebied is een uitgestrekt halfvlak terrein met enkele bergdennen. Het hoogste punt, op 1.711 meter, is gemarkeerd door een kruis; een korte rotsige uitloper naar het noorden draagt de noordtop op 1.704 meter.

Op de noordhelling van de Monte Ragola getuigen twee kleine meren van gletsjeroorsprong, het Lago Bino en het Lago Moo, van de Würm-glaciatie. De berg bestaat uit serpentijnachtige ofiolietgesteenten; het topgebied is een brede, halfvlakke ruimte met enkele bergdennen. Het hoogste punt is met een kruis gemarkeerd, en naar het noorden takt een korte rotsrichel af naar een secundaire top op 1.704 m.

De top is gemarkeerd met een kruis, en een korte rotsige uitloper takt naar het noorden af naar een tweede top op 1.704 m. Het serpentijnachtige ofiolietgesteente bepaalt het karakter van de kale, door rotswanden onderbroken flanken, terwijl op het brede, halfvlakke topgebied enkele mugho-dennen groeien.

De kortste route begint bij de Passo dello Zovallo en klimt via pad 037 over de westelijke uitloper van de berg. Pad 035 bereikt vanaf dezelfde pas het hoogveen Prato Grande, waarna pad 037 via de noordzijde naar de top gaat. Vanuit Ferriere komt pad 021 langs het Lago Moo en het Lago Bino naar Prato Grande; paden 023 vanaf Rocca en 033 vanaf Cassimoreno sluiten daar aan.

De twee kleine meren op de noordhelling, Lago Bino en Lago Moo, zijn sporen van de Würm-ijstijd. De top zelf is een breed, bijna vlak gebied met enkele bergdennen, en het hoogste punt is gemarkeerd door een kruis. Een korte rotsige uitloper takt naar het noorden af naar een secundaire top op 1.704 m.